Ίσως και να ήταν η πανσέληνος…

Ίσως. Ίσως και τα e-mails που έρχονται συχνά πυκνά στο inbox μου και με ρωτούν για τις επαγγελματικές προοπτικές στην Ελβετία. Ίσως να φταίνε και οι 39 βαθμοί σήμερα στην Αθήνα, που φτάνουν μάλλον τους 42 εκεί κοντά στο Πεδίο του Άρεως που περνάω κάθε μέρα. Παίζει να φταίει η κούραση από δουλειά, πρότζεκτς, μεταπτυχιακό κλπ κλπ, οι ειδήσεις, το παραπάνω αλάτι που έφαγα σήμερα στα γεμιστά μου, ίσως απλώς να φταίει το κεφαλάκι μου ή για να είμαι πιο ακριβής, αυτό που είναι μέσα στο κεφαλάκι μου.Υπάρχει ξέρετε ένα μαγικό ξόρκι για να μιλήσεις στην καρδιά κάποιου. Να μιλήσεις στην γλώσσα του. Να επικαλεστείς όλα εκείνα τα κοινά, όλα τα γνώριμα, όλα τα ίδια, όλα αυτά που μία λέξη, μία κίνηση, ένα βλέμμα, μια μυρωδιά, μία εικόνα μπορεί να δημιουργήσει εκατομμύρια συνδέσεις στα εγκεφαλικά μας κύτταρα και να μας κάνει να αισθανθούμε, να γευτούμε, να φέρουμε μπροστά στα μάτια μας στιγμές που μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα. Μαζί.

Θέλω να σας πω κάτι και συγχωρέστε με αν ακούγεται μελό. Τον τόπο αυτόν, αυτόν μωρέ που μας εκνευρίζει, μας απογοητεύει και μας σπρώχνει μακρυά, τον αγαπώ. Και τον πονάω. Και αν διαβάζεις αυτό το blog είμαι σίγουρη ότι και εσύ τον αγαπάς. Γιατί όπως έλεγα και με τη φίλη μου την Γεωργία στη Ζυρίχη, οι Έλληνες έχουμε μία τρέλα με τον τόπο μας. Μία πολύ ξεχωριστή σχέση, που εγώ προσωπικά δεν έχω συναντήσει σε άλλον λαό με τον οποίο έχω συναναστραφεί. Και είναι πολλοί, πιστέψτε με. Είμαστε τρελοί; Είμαστε σχιζοφρενείς; Είναι μήπως ώρα να αφήσουμε τα πολύχρωμα ριγέ, πουά μπλουζάκια και να βάλουμε το άσπρο; αυτό καλέ, με τα μανίκια πίσω; Δεν νομίζω.

Και θα σας πω γιατί και πως. Αν θέλετε πιστέψτε με, αν όχι, πάλι μια χαρά. Όσους λόγους μου δίνει να με απογοητεύει, άλλους τόσους μου δίνει να τον αγαπώ. Πες λίγο η εμπειρία να ζήσω με κάποιους Έλληνες της διασποράς και να αισθανθώ το νόστο τους από κοντά, πες λίγο η μαγική ενέργεια της Αθήνας, πες λίγο ο Ήλιος στην Ελλάδα, που έχει μία μοναδική λάμψη…όλα αυτά και τόσα άλλα.

Μα κυρίως είναι οι ιστορίες ανθρώπων της, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, που είναι fighters, και όχι θύματα. Ο Σπύρος, νέος επιχειρηματίας που ασχολείται με τους νέους και προσπαθεί να τους βοηθήσει να βρουν τον δρόμο τους, με έναν τρόπο εντελώς δικό του. Και που κάθε φορά που διαβάζω τα tweets & posts του, λέω “Ναι, αυτό. Ακριβώς”. Είναι και η Γεωργία που σας έλεγα πιο πριν, κοπέλα στην ηλικία μου, που εκτός από αστέρι στη δουλειά της και στον τομέα της είναι και σύζυγος και νέα μανούλα. Και αν μπορείτε να καταλάβετε πόσο δύσκολο είναι να τα συνδυάζεις όλα αυτά, φαντάσου να προσπαθήσεις να τα συνδυάσεις στο εξωτερικό. Ως ξένη. Ως Ελληνίδα. Αυτή την χρονική στιγμή. Είναι η Μαρέβα, μία απίστευτα δημιουργική, έξυπνη, καλοσυνάτη γυναίκα που βοηθάει νέους επιχειρηματίες έμπρακτα να αναπτυχθούν και αυτοί με την σειρά τους να βοηθήσουν αυτόν τον τόπο. Είναι ο Πέτρος, η Σαρίτα που έχουν επιλέξει για τωρα να ζουν στο εξωτερικό, προωθούν με την καθημερινή τους δουλειά τα καλά μας και που νοιάζονται, με ρωτάνε πως είναι τα πράγματα, τί μπορούν να κάνουν και αυτοί…Είναι η Κωνσταντίνα, ο Λευτέρης, ο Γιώργος, η Ξένια…ο Αλέξανδρος, ο Γιάννης, ο Χάρης, η Αλίκη, η Μάρθα που με κάνουν να βρίσκω αφορμές να αγαπώ αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους της.

Η ανεργία είναι άσχημο πράγμα. Το ίδιο και να αισθάνεσαι ότι δεν αξιοποιείς 100% το ταλέντο σου. Το καταλαβαίνω. Απόλυτα. Σε κλονίζει τόσο πολύ σαν άνθρωπο και προσωπικότητα, που πραγματικά μπαίνεις σε μία διαδικασία να σκέφτεσαι ότι πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς για να βρεις μια δουλειά. Ακόμα και να αφήσεις όλα αυτά τα όμορφα, έστω για λίγο, και να προσπαθήσεις κάπου αλλού… Κάντο, μην το φοβάσαι. Τόλμησέ το! Ο τόπος αυτός δεν έγινε ότι είναι επειδή δεν τολμήσαμε, επειδή καθήσαμε και βολευτήκαμε… το αντίθετο.

Όσο θα είσαι όμως στο δρόμο αυτό, στον πηγαιμό όπως θα έλεγε και ο ποιητής, μην ξεχάσεις τον τόπο αυτόν και τους ανθρώπους του. Και αν αυτός σε έκανε να βγεις στον δρόμο και έτσι από μακρυά τον βλέπεις άρρωστο, φτωχό, ξεπερασμένο, να ξέρεις ότι σε χρειάζεται. Μπορεί να μην το φωνάζει και να μην στο πει ποτέ, αλλά σε χρειάζεται. Σε χρειάζεται. Τώρα, πιο πολύ από ποτέ…

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: