Το παιχνίδι παίζεται ακόμα…

(πάτα εδώ και διάβασε παρακάτω)Ναι. Αλήθεια σας λέω. Το παιχνίδι παίζεται ακόμα. Και έχουμε και καλό χαρτί. Και ακόμα καλύτερα, ο αντίπαλος έχει την τακτική, αλλά δεν έχει ψυχή. Και πιστέψτε με, η ψυχή πάντα κάνει την διαφορά. Δες και εδώ και πες μου ότι κάνω λάθος.

Αυτές τις ημέρες η Αθήνα κόλαση. Με τις απεργίες των Μέσων Μεταφοράς, πρέπει να πέρασα περισσότερο χρόνο στο λεωφορείο παρά στο κρεβάτι μου. Εντάξει, υπερβάλλω.
Χθες έβρεχε κιόλας το πρωί και όλοι ήμαστε στραβωμένοι. Λογικό. Σήμερα παρόμοια κίνηση στους δρόμους, αλλά ο Ήλιος ήταν παρών. Αυτό το Φως στην Ελλάδα, ναι, το γράφω με κεφαλαίο, είναι μοναδικό. Τα προηγούμενα χρόνια που ερχόμουνα για διακοπές στην Ελλάδα (καθότι ζούσα στην Ζυρίχη) το έλεγα στους φίλους και γνωστούς και δεν με πιστεύανε. Ε, το ξαναλέω. Το Φως στην Ελλάδα, ο Ήλιος έχει κάτι το μοναδικό.

Οι μέρες δύσκολες, μπήκαμε και στο Μνημόνιο 3, ανεργία, άστεγοι, φοβερές ανάγκες και ελλείψεις παντού, που σε κάνουν να απελπίζεσαι. Ένα πολιτικό σύστημα εγωιστικό και άσχετο, αποκομμένο από την πραγματικότητα. Επικίνδυνο λοιπόν.

3 πράγματα είναι αυτά που θα φέρουν την αλλαγή: εγώ και εσείς, ιδιωτικές επιχειρήσεις/πρωτοβουλίες και η Διασπορά. Η αλλαγή δεν θα έρθει από το κράτος, το δημόσιο και από κανέναν που μέχρι τώρα κέρδιζε από αυτό. Αν το πιστεύουμε, γελιόμαστε οικτρά. Θα αφήσει το σύστημα αυτό όμως, τα παραπάνω 3 στοιχεία να φέρουν την αλλαγή; Εύκολα δεν θα είναι, αλλά δεν θα έχει άλλη επιλογή.

Πού την βρήκα τέτοια σιγουριά;

Την βρήκα στο λεωφορείο σήμερα: όλοι είχαμε αργήσει στις δουλειές μας τουλάχιστον 40 λεπτά, μέχρι που μία κυρία λιποθύμησε. Ο χρόνος δεν είχε σημασία πλέον, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, την βοηθήσαμε και φύγαμε όταν μόνο επιβεβαιώσαμε ότι ήταν καλά. Μαζί.

Τις προάλλες, δεσποινίς γύρω στην ηλικία μου θεώρησε πως μία κυρία από την Ασία δεν είχε θέση στο ίδιο λεωφορείο με εκείνη. Μάλιστα θεώρησε ότι δεν τις χωρούσαν ούτε καν τα σύνορα της ίδιας χώρας, “Να φύγεις από την χώρα μου” φώναξε. Η ψυχή μας, των υπολοίπων συνεπιβατών, ράγισε βλέποντας την κοπέλα να προσπαθεί να κρύψει την ντροπή της και να κρατήσει τα δάκρυά της. Και μετά στράφηκε και σταμάτησε την αδικία, με λόγια έντονα για την “κυρία” και με λόγια παρηγοριάς και συμπαράστασης για την ξένη. Η “κυρία” κατέβηκε στην αμέσως επόμενη στάση. Στο λεωφορείο αυτό δεν μοιραζόταν κανείς την τρέλα της.

Πού αλλού; Την βρήκα σήμερα στην παρουσίαση των επιχειρηματικών ιδεών φοιτητών του Πανεπιστημίου. Νέες ιδέες γύρω από τον τουρισμό, την γεωργία και την υποστήριξη ευπαθών ομάδων. Όχι εφαρμογές κινητών χωρίς αληθινή χρησιμότητα, άσχετες με την ελληνική πραγματικότητα, αλλά ιδέες που ποντάρουν πανω στα δυνατά σημεία αυτού του τόπου. Από παιδιά 22 χρόνων, φοιτητές ελληνικού, δημόσιου Πανεπιστημίου.

Την βρήκα ακόμα και στην βράβευση της incrediblue.

Σε τελική ανάλυση, την σιγουριά και την ελπίδα στο να πιστεύω ότι το παιχνίδι παίζεται ακόμα την βρίσκω όπου επιλέγω. Την χάνω κάποιες φορές, αλλά την βρίσκω περισσότερες.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: