Μια ιστορία χωρίς τίτλο…

Πάμε, στα ελληνικά πάλι. Ναι, μπορεί να σας έχω ζαλίσει το ξέρω με τα αγγλικά-ελληνικά και φτου ξανά αγγλικά, αλλά πιστέψτε με, προγραμματισμένο δεν είναι.
Ξέρετε καμιά φορά, τα πιο σημαντικά πράγματα για εμάς, είναι ανύπαρκτα για άλλους. Καμιά φορά, αυτά που μπορεί να μας απασχολούν μερόνυκτα, να κοιμόμαστε με την έγνοια τους και να ξυπνάμε με την αγωνία τους, για κάποιους άλλους να φαίνονται μικρά…και ανούσια…μπροστά στην “μεγαλύτερη κρίση που έχει περάσει η μεταπολεμική Ελλάδα”.
Ναι, το ξέρω. Μπροστά στην αδικία, στην φτώχια, στην ανεργία, στα όνειρα που ξεφουσκώνουν, γιατί να νοιαζόμαστε να ακούσουμε τις ανησυχίες, τις σκέψεις και τις ιστορίες των άλλων;
Γιατί αυτό μας έμεινε. Και γιατί αυτό θα μας σώσει. Γιατί τέλος, αυτό θα μας μείνει.
Θυμάμαι στην πρώτη από τις συζητήσεις μου με έναν co-expat από το Μεξικό, όταν ήμουν στη Ζυρίχη, μετά από τις πρώτες χαιρετούρες, το όνομά σου, από πού είσαι, τί ωραία που είναι η Ελλάδα, τόση ιστορία, τόσα ωραία φαγητά, νησιά και ανθρώπους με είχε ρωτήσει το εξής: “What’s your story?”. Κόλλησα, νόμιζα ότι περνούσα από συνέντευξη, οπότε χωρίς να χάσω άλλο δευτερόλεπτο άρχισα να παρουσιάζω τις σπουδές και το βιογραφικό μου…
Με αφήνει να τελειώσω και με ξαναρωτάει, “Great! Now, tell me. what is YOUR story?”
Και από εκείνη την στιγμή, η ιστορία μου ξεκινάει από τους παππούδες μου, από τους γονείς μου, από τα αδέλφια μου, από τα χρόνια που σαν η μικρότερη αδελφή από τα 3, ακολουθούσα την Ζ. και τον Θ. με μία μικρή μπάλα μπάσκετ στα χέρια μου (γιατί η μεγάλη ήταν πιθανότατα όσο η αγκαλιά μου ολόκληρη), στα γήπεδα του Χολαργού, που όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μου άρεσε αυτό και εκείνο και το άλλο και κάπως έτσι…βρέθηκα σε αυτή την πόλη, στη μέση της Ευρώπης χωρίς να το έχω σχεδιάσει, χωρίς να το έχω φανταστεί. Και από τότε, με αυτή την ερώτηση, προσπαθώ να γνωρίζω ανθρώπους μέσα όχι από τα βιογραφικά τους, το Facebook, το twitter και τις επιφανειακές συζητήσεις μεταξύ 1ου και 2ου ποτού ή με το να βρεθώ σε μία συνάντηση/event μαζί τους, αλλά με περιέργεια και πραγματικό, αυθεντικό ενδιαφέρον να ακούσω και να μάθω την ιστορία τους.
Γιατί έτσι οι εμπειρίες, τα μέρη που περνάμε, οι άνθρωποι που συναντάμε αποκτούν νόημα και έτσι και εμείς αποκτούμε λόγο ύπαρξης. Γινόμαστε ο ένας κομμάτι της ιστορίας του άλλου.
Στις δύσκολες αυτές μέρες λοιπόν, είναι όχι μόνο καλό, αλλά αναγκαίο, να βρισκόμαστε και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τα πράγματα που μας ανησυχούν, τα πράγματα που δίνουν ελπίδα και ώθηση, αυτά που μας πάνε μ π ρ ο σ τ ά. Στην τελική, πώς θα επαναπροσδιοριστούμε εμείς οι ίδιοι ή αλλιώς: 
πώς θα επαναπροσδιορίσουμε την ιστορία μας;

3 comments

  1. Μην απαξιώνεις τα λόγια μεταξύ 1ου και 2ου ποτού, του facebook ή του tweeter. Το μέσο δεν λέει ψέματα, οι άνθρωποι λένε.

  2. Έχεις δίκιο.

  3. Ποτέ να μη σταματήσεις να νοιάζεσαι, να ενδιαφέρεσαι, και να κάνεις ακριβώς την ίδια ερώτηση όπως ο σοφός εξπατ από το Μεξικό, σε όποιον βρεθεί στο δρόμο σου Πετρού μου :)Φιλάκια πολλά από τη γκρίζα (λαμπερή & αισιόδοξη όμως μέσα στην καρδιά μας) Ζυριχούλα! 🙂

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: