10 αλήθειες για την μοντέρνα ξενιτιά

Είπα να γράψω για αυτό το θέμα για 2 λόγους: πρώτον, επειδή και λόγω της δουλειάς μου – και όχι μόνο – έχω την ευκαιρία να μιλάω με πολλούς νέους (18-25) και με ρωτούν συχνά για το πώς ήταν τα (7) χρόνια που έζησα στο εξωτερικό και πώς είναι τώρα που έχω γυρίσει στην Ελλάδα και δεύτερον επειδή δύο φίλοι σήμερα μου υποσχέθηκαν ότι αν έγραφα θα το διάβαζαν…

grass_leaving_suitcase-60fd05b1cb6101006c0e5e0815924937_h_large

Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος βέβαια ότι οι σκέψεις στο μυαλό μου αποκτούν ερμηνεία και δομή όταν γράφω…για αυτό και εκτός από το μπλογκ, κρατάω ημερολόγιο, γράφω στο χέρι (ακόμα, ναι…) τα ραντεβού μου, σημειώσεις  κλπ κλπ.

Ξεκινάω λοιπόν.

1. Όταν φεύγεις, η ζωή πίσω – των φίλων σου, της οικογένειάς σου κλπ- συνεχίζεται. Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι. Ναι.

Δεν σε περιμένουν  να γυρίσεις για να συνεχίσουν να ζουν. Ναι, τους λείπεις, ναι σου λείπουν. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Αν λοιπόν έχεις στο μυαλό σου να γυρίσεις πίσω και δεν έχεις ρίξει μαύρη πέτρα πίσω σου, τότε φρόντισε να μην είσαι τουρίστας στις ζωές των αγαπημένων σου. Γιατί όταν γυρίσεις με το καλό, ναι, εκεί θα είναι, αλλά θα έχεις χάσει πάααρα πολλά και σημαντικά.

 

2. Όσο είσαι έξω, θα είσαι τουρίστας για τον τόπο σου.

Ξέρεις, σαν αυτούς που έρχονται τα καλοκαίρια, γίνονται κόκκινοι, παραγγέλνουν χωριάτικη και βγάζουν φωτογραφίες; Αυτό. Μόνο που εσύ θα μιλάς και την γλώσσα, θα έχεις 4-5 παραπάνω ντόπιους γνωστούς να συναντήσεις και ναι, δεν θα χρειάζεσαι βίζα. Αν είσαι ΟΚ με το να ζεις και να ζήσεις έτσι, τότε να ξέρεις, ότι ο τόπος σου θα σε αντιμετωπίζει/σει σαν τουρίστα. Φιλόξενα βέβαια, αλλά σαν επισκέπτη.

 

3. Ισοπέδωση τώρα.

Νεότεροι σε ηλικία, μεγαλύτεροι, βγαίνουμε στο εξωτερικό και ξαφνικά όλα, ΜΑ ΟΛΑ είναι καλύτερα από την Ελλάδα. Καταρχάς, είναι αδύνατον. Κατά δεύτερον, πόσο άδικο είναι αυτό για τους ανθρώπους σου που έχουν μείνει πίσω; τρίτον, δηλαδή τί; Να αφήσουμε όλοι τα σπίτια μας και να πάμε στις Ελβετίες και στις Σουηδίες; Επειδή έρχεται το τραμ στην ώρα του, επειδή αμοίβεσαι καλά, επειδή θα πάρεις καλή σύνταξη; Και δεν το πάω στην θάλασσα, στον ήλιο, στο μεράκι κλπ σαν διαφήμιση του ΕΟΤ, αλλά σε αυτό: μακάρι η αξία που βλέπεις σε έναν τόπο να μην αποτιμάται σε υλικά αγαθά και οικονομική αξία. Μακάρι σημασία για σένα να έχουν άλλα, πιο όμορφα.

 

4. Όχι, το δίλημμα “Ελλάδα-μένω για τους δικούς μου Ή εξωτερικό-για να κάνω καριέρα”, δεν ισχύει.

Από δικαιολογίες, είμαστε φοβεροί. “Αυτός ο Έλληνας διαπρέπει στο εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της”, “Αν είχα μείνει έξω, τώρα θα έβγαζα τόσα, θα είχα αυτή την θέση”. Ακούμε, διαβάζουμε, λέμε και τελικά, τα πιστεύουμε.

Καταρχάς, υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα ανθρώπων που τα καταφέρνουν μια χαρά και εδώ, οπότε αυτοί, τί; εξωγήινοι; Ήπιαν το μαγικό φίλτρο;

Κατά δεύτερον, μήπως το γεγονός ότι υπάρχουν αυτές οι αντικειμενικές δυσκολίες (γραφειοκρατία, έλλειψη δομών, κοινωνικού κράτους κλπ) πρέπει να τα πάρουμε ως μία πραγματικότητα που πρέπει να βρούμε τον τρόπο να “δουλέψουμε μαζί της” work with it που λέμε; Και σιγά σιγά να την αλλάξουμε; Η διαχείριση αλλαγής σε κάθε θεωρία μάνατζμεντ ξεκινάει από κάτι πολύ βασικό: να κατανοείς το context στο οποίο είσαι και όλα τα στοιχεία που το επηρρεάζουν. Μήπως, μας λείπει η αποφασιστικότητα και η συνεργασία για να αντιμετωπίσουμε το τέρας, γιατί…λέμε…”ωχ αδελφέ, πού να μπλέκω τώρα…”; Αναρωτιέμαι.

 

5. Όταν είσαι έξω, είσαι εσύ ο ξένος.

Και είναι μία εμπειρία που πρέπει να την ζήσεις. Και να την επιδιώξεις, για να ανοίξει το μυαλό σου και να δεις έξω από την φούσκα σου. Και να δεις τον εαυτό σου πως χειρίζεται μία τέτοια κατάσταση, πώς κάνεις νέους φίλους, πώς γίνεσαι μέρος μίας κοινότητας που δεν έχεις καθόλου κοινές παραστάσεις, εμπειρίες και τρόπο σκέψης, πώς βρίσκεις από πού να αγοράσεις κορδόνια ή να καλέσεις κάποιον να σου συνδέσει τα φώτα. Μπορείς βέβαια, να το προσεγγίσεις διαφορετικά: να βρεις άλλους 5 Έλληνες και να είναι αυτοί η παρέα σου. Και έτσι να ζεις σε 3 φούσκες/πραγματικότητες: την μία των Ελλήνων στο εξωτερικό, που δημιουργούν ή κρατούν μία εικόνα για την Ελλάδα που δεν εξελίσσεται, την δεύτερη φούσκα του expat στο εξωτερικό, που δεν καταλαβαίνει γιατί π.χ. είναι αργία και είναι κλειστά τα μαγαζιά και την τρίτη φούσκα του “μετανάστη” που επίσης έχει μία πολύ αποσπασματική εικόνα για το τί συμβαίνει στην Ελλάδα. Συγχαρητήρια.

 

6. Κάνε ό,τι θες.

Ένας φίλος μου το θύμισε αυτό πρόσφατα και είπα να το κολλήσω εδώ. Σε αυτά, στις αποφάσεις για το αν θα φύγω ή θα μείνω δεν υπάρχει μόδα/trend και “κάνω ό,τι κάνει ο κόσμος”. Δηλαδή υπάρχει, αλλά αν το ακολουθήσεις, αυτό λέει πολλά για σένα. Δες τί θες, τί σε γεμίζει πραγματικά – άσχετα με το ποιο brand θα φαίνεται καλύτερα στο Βιογραφικό σου και πού ακούς ότι έχει ευκαιρίες για δουλειά – και κάνε αυτό που θες, αυτό που αγαπάς. Μόνο έτσι, θα ξυπνάς και θα λες “ΟΚ, αν είναι το τελευταία πράγμα που κάνω στη ζωή μου σήμερα, είμαι περήφανος”. Γαλήνη ψυχής, μεγάλο πράγμα.

Α, να μην ξεχάσω. Μην αφήσεις τον φόβο σου για αλλαγή, για το καινούριο να επηρρεάσει την ζωή σου. Μάθε να αναγνωρίζεις πότε ο φόβος παίζει μαζί σου και οδηγεί τις αποφάσεις σου. Και μετά, το δίλημμα μάλλον είναι απλό: Θα αφήσεις τον φόβο να ορίζει, να είναι η πηγή από την οποία λειτουργείς και ζείς; Ή όχι;

 

7. Όταν είσαι έξω, είσαι ξένος.

Το είπα ξανά πιο πάνω; Όχι ακριβώς. Το είχα διαβάσει κάπου και το κρατάω από τότε: ο ξένος είναι πάντα ξένος στην ξένη χώρα. Ρώτα και άλλους που έζησαν πολλά περισσότερα χρόνια από εμένα.

 

8. Η εικόνα του Έλληνα “θύμα” των καταστάσεων και της κρίσης δεν είναι σέξυ.

Κάθε φορά που κάποιος λέει “με αντιμετωπίζουν κάπως στην εταιρεία μου στο εξωτερικό, επειδή είμαι Έλληνας”, συγκινούμαι. Μπα.

Όχι ότι δεν μπορεί να ισχύει, αλλά επιλέγω να μην πιστεύω αυτή την εκδοχή της ιστορίας, γιατί δεν μου αρέσει να βάζω τον εαυτό μου στην θέση του θύματος. Εσένα;

Υπάρχουν 2 εκατ. άλλοι λόγοι, για τους οποίους μπορεί να σε αντιμετωπίσουν διαφορετικά στην δουλειά σου και αν είναι σοβαροί επαγγελματίες και άνθρωποι, δεν θα είναι το διαβατήριό σου.

Αλλά ναι, πολλοί έχουν φύγει γιατί η ανεργία μαστίζει όχι μόνο τους νέους αλλά και οικογενειάρχες και ανθρώπους που ήταν κοντά στην σύνταξη και άλλοι φεύγουν γιατί όντως είναι καλή κίνηση επαγγελματικά. Αλλά, μην μου κλαίγεσαι βρε αδελφέ. Κάνε την επιλογή σου και αν δεν σου ταιριάζει, γύρισε ή work with it:)

Η ιστορία του νέου που έχει τελειώσει Πανεπιστήμιο, ψάχνει δουλειά, δεν βρίσκει και πάει στο εξωτερικό και ξεκινάει από το μηδέν, και – πραγματική ιστορία αυτό- παραπονιέται που έχει commute 1 ώρα στο Λονδίνο, δεν του μένουν χρήματα στην άκρη και αναγκάζεται (ω, Χριστέ!) να συγκατοικήσει…πώς να το πω ευγενικά; Δεν μας αφορά, κουκλίτσα μου:)

Γιατί θα σου πω μία ιστορία που έζησα, δεν μου είπαν απλά:

Το 2011 στην Ζυρίχη πέρασα μερικούς μήνες που έψαχνα για δουλειά (γιατί αφήνοντας την προηγούμενη δουλειά μου, δεν είχα φυσικά(:)) βρει τί ήθελα να κάνω μετά) και γράφτηκα σε ένα φροντιστηριο για εντατικά Γερμανικά. Εκεί, ήταν και κάποιοι άλλοι ξένοι που είχαν έρθει με πολιτικό άσυλο. Ένας συγκεκριμένα από την Ερυθραία. 1 μήνα στην Ελβετία, το κράτος τους χρηματοδοτούσε εντατικά μαθήματα της γλώσσας στο καντόνι που ζούσαν, ώστε να μπορούν να ενταχθούν πιο γρήγορα. Στρατηγική για τους μετανάστες λέγεται αυτό, με πολλές θετικές προεκτάσεις βέβαια…Αυτός λοιπόν, είχε έρθει στην Ελβετία περνώντας από Λιβύη και με ένα καράβι (ξέρετε, από αυτά τα καλά και νόμιμα…) στην Ιταλία, και από εκεί Τιτσίνο και τσουπ κάπως στην Ζυρίχη.

Η άλλη του “επιλογή”, αν έμενε δηλαδή στην Ερυθραία, ήταν κατά πάσα πιθανότητα, να σκοτωθεί. Απλά τα πράγματα. Τα χρήματα λοιπόν που έβγαζε κάθε μέρα στην κουζίνα του εστιατορίου που δούλευε τα μάζευε για να φέρει και την υπόλοιπη οικογένειά του στην Ελβετία. Αυτόν τον άνθρωπο λοιπόν ούτε ποτέ, ποτέ ποτέ τον άκουσα να λέει ότι είναι θύμα οποιασδήποτε κατάστασης είτε στην Ερυθραία, είτε στην Ελβετία, ότι τον αντιμετώπισαν ρατσιστικά, ότι δεν μπορεί να βάλει χρήματα στην άκρη κλπ κλπ ούτε ενώ ήταν δάσκαλος στην Ερυθραία, σκεφτόταν ότι αυτό που κάνει τώρα – ότι μαγειρεύει δηλαδή τις πατάτες του Ελβετού – τον υποτιμά.

Οπότε, όταν βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του θύματος, θα γίνεις.

 

9. “Η δουλειά δεν είναι ντροπή”, λέμε οι Έλληνες. Μόνο όταν είμαστε έξω.

Όταν ήταν να παραδώσω το τελευταίο διαμέρισμα που έμενα στην Ζυρίχη και επειδή έπρεπε να το αφήσω στην εντέλεια (αλλιώς ο ιδιοκτήτης βάζει συνεργείο καθαρισμού που στοιχίζει γύρω στα 1500 φράγκα) έβαλα μία αγγελία για κάποιον να με βοηθήσει. Μου απάντησαν 4-5 άτομα σε 2 ημέρες και αποδέχτηκα την πιο οικονομική προσφορά. Η κοπέλα που θα ερχόταν ήταν Ελληνίδα, δασκάλα γιόγκα. Η οποία ήταν διατεθειμένη να κάνει οποιαδήποτε δουλειά για να επιβιώσει. Όπως κάνουν πολλοί Έλληνες όταν βρίσκονται έξω. Άντε πες μου, πόσοι από εμάς θα το κάναμε αυτό στην Ελλάδα; Θα καθαρίζαμε, θα πλέναμε, θα πηγαίναμε να κάνουμε δύσκολες χειρωνακτικές δουλειές για να επιβιώσουμε; Τί αλλάζει; Ότι μας χτυπάει η ανάγκη; Ότι δεν φοβόμαστε ότι θα μαθευτεί στους γνωστούς μας; Ότι έχουμε καλομάθει;

 

10. Και, τί, έτσι τσάμπα;

Είμαι Υδροχόος. Με ωροσκόπο Δίδυμο, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Τέλος πάντων, ως ζώδιο του αέρα έχω μία τάση προς σκέψεις και ιδέες που  έχουν να κάνουν με έναν “ανώτερο σκοπό”. Πού το πάω…

Πρώτον, πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει έρθει στον κόσμο αυτόν για έναν σκοπό και το ότι γεννήθηκε σε έναν συγκεκριμένο τόπο και χρονικό σημείο, δεν είναι τυχαίο.

Δεύτερον, πιστεύω ότι η αγάπη δεν ζητάει ανταλλάγματα. Ότι αν αγαπάς, αγαπάς για σένα, όχι για να σε αγαπούν. Και αν αγαπάς, το δείχνεις με πράξεις. Και αν αγαπάς έναν τόπο το κάνεις για πολλούς λόγους, αλλά όχι γιατί περιμένεις/έχεις την προσδοκία και την απαίτηση να σε ανταμείψει.

Από την άλλη, και εδώ πάω πάλι στην πρώτη μου υπόθεση, γεννήθηκες, μεγάλωσες εδώ, όχι από τύχη, ξαναλέω. Ένας τόπος, οι γονείς σου έκαναν μία επένδυση σε εσένα για να γίνεις μεν καλύτερος άνθρωπος αλλά και καλύτερο μέλος μίας κοινότητας. Και εσύ, φεύγεις και δεν επιστρέφεις – έστω από εκεί που είσαι-  καθόλου, τίποτα από αυτή την επένδυση; Τί, έτσι; τσάμπα;

 

Πολλές λέξεις για να σου πω ίσως κάτι πολύ απλό.  Στην τελική, αυτό που έχει σημασία σε αυτές τις αποφάσεις, όταν δηλαδή θα είναι να αποφασίσεις  πού θα ριζώσεις για να μπορέσεις να μεγαλώσεις περισσότερο, είναι αυτό. Να αποφασίσεις. Να πεις, εδώ είμαι. Από πείσμα και τρέλα.

56 comments

  1. Επιτέλους δηλαδή μια ανάρτηση μετρημένη και ειλικρινής.

    Με ρωτάνε συχνά για την επιλογή του εξωτερικού (εγώ έχω δεύτερη πατρίδα πλέον) και η θέση μου είναι η εξής: Κάθε τόπος έχει και τα καλά του και τα κακά του. Το θέμα είναι ποια καλά αγαπάς εσύ και με ποια κακά δεν μπορείς να ζήσεις.

    Καλή συνέχεια σου εύχομαι.

    1. Ακριβώς Σοφία! Σε ευχαριστώ και για το σχόλιό σου και που μοιράστηκες την προσωπική σου εμπειρία και σοφία:) Καλή συνέχεια και σε εσένα!

  2. Chris Anton · · Reply

    Εγώ πάλι, ζώντας πλέον δύο χρόνια στο εξωτερικό (Λονδίνο και Νότια Αφρική) και έχοντας έρθει παλιότερα 19 ετών απο ευρωπαική χώρα στην Ελλάδα, ομολογώ ότι ΤΩΡΑ κατάλαβα τι θα πει Ελλάδα και εκτιμώ πράγματα που είχαν περάσει τόσα χρόνια απαρατήρητα.

    1. Ισχύει! 🙂 Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου! Αν θες πες μου μερικά:)

  3. pote sti zoi mou den egrapsa se blog, den afisa sxolio i den evrisa dimosios. alla eisai megalos malakas aderfaki mou. laikos kai apotyximenos. apla kai tyxaia vre8ikes sti zirixi kai se kserase to systima. prospa8eis grafontas tis malakies sou, 8elontas na kaneis allous na ais8an8oun enoxoi, na dikaiologiseis tin apotyxia sou. o,ti mporei kanei o ka8enas gia na koimi8ei to vrady…kane ki esy ta dika sou petroulak malak…

    1. Apostolos · ·

      Φίλε έχεις δίκιο, αλλά με το βρισίδι το χάνεις! Πετρούλα μου καμία δουλειά δεν είναι ντροπή ,αλλά στην Ελλάδα πλέον ούτε delivery δεν βρίσκεις! Δεν είναι φούσκα να επιλέγεις συμπατριώτες για παρέα και επιστρέφοντας δεν είσαι ξένος στον τόπο σου!!!! Οι φίλοι σου θα είναι φίλοι σου, η οικογένειά σου εννοείται οτι σε αγαπά. Απλά οι γνωστοί και ο κύκλος σου γίνονται πλέον ξένοι. Εγώ είμαι Σικάγο ,προσπαθώ να κάνω τον κύκλο μου, οι Ελληνές εδώ έχουν κρατήσει όλες τους τις συνήθειες και τις καλές και τις κακές…..όπως και όλοι οι άλλοι μετανάστες.
      Όποιος έφυγε ήταν μεν επιλογή του και μαγκιά του αλλά όλοι ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ φύγαμε. Άλλος για δουλειά, άλλος γιατί θα έμενε νηστικός, άλλος γιατί δεν άντεχε, άλλος γιατί άρπαξε την ευκαιρία.Γιατί πριν 10 χρόνια η πλειοψηφία δεν σκεφτόταν καν την μετανάστευση?Και ναί τσάμπα μας σπούδασαν,άλλα καλά να πάθουν οι ΜΑΛΑΚΕΣ ,να δω τώρα που φεύγουν όλοι ποιός θα πληρώνει τις συντάξεις τους????
      Το πιό απλό που έχουμε να κάνουμε και σε αυτό συμφωνώ με την Πετρούλα να μην μετανιώνουμε για τίποτα, κουράγιο και δύναμη!!! Στο κάτω κάτω δεν χάθηκε και τίποτα να γυρίσεις πίσω!

      Υ.Γ. : ΝΑΙ ΡΕ “Ελλαδάρα,ήλιος,φραπεδιά και ουζάρα παιδιά δεν υπάρχει πουθενά,ξενέρωτοι στο εξωτερικό,δεν ξέρουν να ζούνε” !!!!!! Ίσως και για αυτό να μας την πέσανε τόσο άγρια τα 4 τελευταία χρόνια, κι αυτό όμως επειδή ΕΜΕΙΣ τους δώσαμε το δικαίωμα.

      Πετρούλα δεν βρίζω να περάσει……;)

    2. Apostolos δεν μπορώ να απαντήσω στο δικό σου, για αυτό κάνω post εδώ. Δεν σκανάρω τα σχόλια, οπότε θα περάσει, όπως και να είναι:)

      Ο φίλος Νίκος δίκιο δεν έχει σε αυτά που αναφέρεται προσωπικά σε μένα, αλλά ΟΚ. Τώρα, για αυτά που λες, με τα οποία συμφωνωδιαφωνώ και εγώ με την σειρά μου:)
      – Για την ανεργία δεν το αγνοώ και το αναφέρω μάλιστα παραπάνω.
      – Για την φούσκα, δεν είπα ότι είναι φούσκα να επιλέγεις συμπατριώτες για παρέα, είπα όμως ότι αν κάνεις ΜΟΝΟ αυτό, δημιουργείς και κρατάς μια εικόνα για την Ελλάδα που δεν εξελίσσεται. Και έτσι όπως αλλάζουν τα πράγματα πλέον (λόγω και της κρίσης) καταλήγεις να έχεις μία μη πραγματική εικόνα, κυρίως για την ζωή των ανθρώπων στην καθημερινότητα. Επίσης, για μένα σημαντικό είναι να μπορείς να καταλάβεις τον τόπο τον οποίο έχεις επιλέξει να χτίσεις την ζωή σου…και για να το κάνεις αυτό πρέπει να κάνεις integrate, να είσαι ανοιχτός, να μάθεις και από το ντόπιο στοιχείο
      -Επιστρέφοντας για τα καλά, όχι δεν είσαι ξένος. Αυτό που θεωρώ όμως είναι ότι όταν έρχεσαι για 2 εβδομάδες το πολύ τον χρόνο, λαμβάνεις μία μικρή μικρή δόση της “πραγματικότητας”, όπως κάνει ένας τουρίστας
      – Για την μετανάστευση, το αναφέρω και εγώ…ο καθένας φεύγει για τους λόγους του και είναι ΟΚ. Αλλά μην γκρινιάζουμε, ας αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με πείσμα και τρέλα…και αν δεν την αντέχουμε, αλλάζουμε.
      – Για το ότι φεύγουν όλοι και το πώς είναι η κατάσταση εδώ, θα πρότεινα να ψάχνεις και να βρίσκεις τα νέα από τα Μέσα εκείνα που δεν παίζουν την ίδια κασέτα. Δες τί έχουν καταφέρει οι νέοι επιχειρηματίες της Endeavor, δες και διάβασε το emea.gr, διάβασε για την Kinems, διάβασε στο FortuneGreece για τους 30χρονους, διάβασε για το e-food.gr κλπκλπ. (δεν τα λέω με προστακτική, τα λέω όσο πιο ευγενικά μπορείς να με φανταστείς να τα λέω, οκ;)
      – Στο τέλος, για την ενοχή που ανέφερε και ο Νίκος, τυχαίνει να έχω την άποψη αυτή, ότι η έννοια του πολίτη δεν είναι μόνο για τα εύκολα, αλλά και για τα δύσκολα. Και ότι δεν γεννά μόνο απαιτήσεις, αλλά και υποχρεώσεις. Αλλά, αν δεν συμφωνούμε, cool. Επίσης, δεν είπα “μείνετε με πείσμα και τρέλα στην Ελλάδα”, είπα όπου και να αποφασίσεις, κάντο με πείσμα και τρέλα…που προϋποθέτει και αγάπη για τον τόπο που μένεις, είτε είναι το Σικάγο, είτε είναι η (αγαπημένη) Πορταριά.

      ΥΓ:΄:-)
      ΥΓ2: Γενικά μιλάω από εμπειρία και έχοντας στο μυαλό τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι και ερμηνεύω εγώ τα πράγματα. Αυτό, δεν σημαίνει ότι εγώ ποτέ ποτέ ποτέ δεν μπήκα στο τριπάκι να κάνω/σκεφτώ/να ζήσω κάτι από τα παραπάνω. Αλλά ελπίζω ότι από μερικά πράγματα…μαθαίνω:)

  4. Καλησπέρα! Καταρχάς το “Πετρούλα” είναι γυναικείο όνομα. Κατά δεύτερον, αν θες να βρίσεις, κάντο στο δικό σου χώρο:) όχι στο μπλογκ μου. Δεν θα απαντήσω καν στα σχόλιά σου, δεν έχει νόημα. Αν κάτι σε ενοχλεί τόσο μπορείς απλά να κλείσεις το παράθυρο του ποστ και να πας παραπέρα.

    1. Apostolos · ·

      Που είναι τα reply οεο?

      Πετρούλα, κατ΄αρχήν δεν έδωσα δίκιο στα βρισίδια του nikos αλλά σε αυτό που προσπαθούσε να πεί….Τελικά μέσα από την απάντησή σου είδα ότι στα πιό πολλά συμφωνούμε. Απλά στο original post με ξένισε και μου ξύνισε λίγο η ειρωνική σου διάθεση και το απόλυτο της γραφής σου, αν δεν έγραψες έτσι σορρυ αλλά έτσι το εξέλαβα εγώ.
      Από την άλλη μεριά εδώ προσπαθώ να ακολουθήσω το ρητό “Στην Ρώμη με τους Ρωμαίους” και το “Όπου γής και Πατρίς”!
      Καλή δύναμη σε όλα τα νέα παιδιά σαν και εμάς όπου και αν βρίσκονται, Ελλάδα ή εξωτερικό καλά μυαλά στις προηγούμενες γενιές από εμάς ,που δυστυχώς είναι αυτοί που έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη για την σημερινή κατάσταση αλλά δεν λένε να αλλάξουν τίποτα……

      Chris Anton δεν νιώθουν τίποτα για το θέμα της “ουράς”, το ελληνικό δημόσιο μπροστά τους είναι σίφουνες!!!!!Άσε στο θέμα της οδήγησης,τραγικοί……Ρε μήπως να γυρίσω πίσω??????
      ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!

  5. Μου άρεσε πολύ η δική σου μαρτυρία.Μετρημένη και οχι υστερική ακραία,είτε “Ελλαδάρα,ήλιος,φραπεδιά και ουζάρα παιδιά δεν υπάρχει πουθενά,ξενέρωτοι στο εξωτερικό,δεν ξέρουν να ζούνε γι αυτό αυτοκτονούν σαν τα κοτόπουλα” ούτε “Ευρώπη,πολιτισμός,δεν γυρνάω στη μπανανία,η ελλάδα τρώει τα παιδιά τηςμπλαμπλα”.Γιατί έτσι είναι,πάντα υπάρχουν pros and cons σε όλες τις καταστάσεις.Προσωπικά είμαι στη διαδικασία (εσωτερικής?περισσότερο) ανεύρεσης του τι θα κάνω στη ζωή μου 😛 και κάνω πολλές τέτοιες σκέψεις για το μετά,μιας και ισως για κάποια χρόνια η φυγή είναι η προσωπική μου λύση..Σου εύχομαι όπου και να σαι να ξέρεις να περνάς καλά! Αυτό χρειάζεται 😉

    1. Τέλεια! Ναι, είμαι πλέον στην Ελλάδα από τις αρχές του 2012 και επειδή πήρα την απόφαση να γυρίσω – όχι από ανάγκη, αλλά όταν αισθάνθηκα ότι ένας κύκλος έκλεισε για μένα – με έχει βοηθήσει προσωπικά και στα δύσκολα της καθημερινότητας αλλά και να εκτιμήσω πολύ περισσότερα τα όμορφα που ζω εδώ.
      Καλή συνέχεια και σε εσένα!

  6. Chris Anton · · Reply

    Τι εκτιμώ στην Ελλαδα, τωρα που δεν ζω στην Ελλαδα; Δεν θα σταθω σ αυτα που ο Αποστολος εχει αναφερει ηδη καπως ακομψα, δηλ. θαλασσα, ηλιος, ταβερνα κλπ. Τα οποια εννοειται οτι ισχυουν και ειναι οι μεγαλες διαφορες. Οι μικρες ξεκιναν για παραδειγμα απο το πως θα σε εξυπηρετησει η πωλητρια. Σε οποιαδηποτε χωρα και αν εχω ταξιδεψει και αν εχω ζησει (και ειναι πολλες, πιστεψε με), αντιμετωπισα το εξης: Παντου περιμενεις καρτερικα στην ουρα, να τελειωσουν οι 5 πελατες πριν απο σενα και μετα ειναι η σειρα σου. Καμια πωλητρια πουθενα στον κοσμο δεν θα δει με την ακρη του ματιου της οτι μπηκε και δευτερος πελατης στο μαγαζι. Δεν θα μπει καν στον κοπο να τον ρωτησει, τι θελει. Και εννοειται οτι στο τελος δεν θα εξυπηρετησει 2 η και 3 πελατες ταυτοχρονα. Μονο στην Ελλαδα το εχω δει! Χαζο παραδειγμα; Μπορει; Οταν ομως χανεις απειρο χρονο καθε ημερα με αυτο τον τροπο, ειναι πλεον η καθημερινοτητα σου. Επισης εχω την αισθηση οτι οι Ελληνες γιατροι σε καταλαβαινουν καλυτερα, και φυσικα δεν εννοω τη γλωσσα σαν εμποδιο επικοινωνιας! Για να μην αναφερθω στην αηδια του Μετρο τοσο στο Λονδινο οσο και στη Νεα Υορκη.

    Οσο για τους φιλους στην Ελλαδα, σιγουρα χανεις κομματια απο τη ζωη τους, οπως και αυτοι χανουν τα δικα σου. Το skype βεβαια βοηθαει πολυ στο να ελαχιστοποιουνται τα κομματια αυτα. Ειμαστε τυχεροι οι τωρινοι, αρκει να ζουμε πανω κατω στην ιδια ζωνη με τους δικους μας και οχι στη Σιγκαπουρη. Πριν δεκαετιες, οταν υπηρχε μονο το ταχυδρομειο και ουτε καν το τηλεφωνο, το χασμα ηταν τεραστιο και μαλλον αγεφυρωτο. Πολλες φορες οι φιλοι μου λενε, εσυ καλα την εχεις εκει, μην το κουνας καθολου, κατσε εκει που εισαι. Τι να απαντησεις σ αυτο; Τους ακους απλα.

    Γενικα θεωρω οτι ισχυει παντου το ιδιο: οταν εχεις λεφτα και στρωμενη επαγγελματικη και προσωπικη ζωη, εχεις και ποιοτητα ζωης. Αν βεβαια φιλτατε Αποστολε μπορεις να το συνδυασεις με την ελληνικη θαλασσα, τον ηλιο και την ταβερνα και εχεις και την οικονομικη ανεση για 2-3 ταξιδια το χρονο στο εξωτερικο, ετσι για να ξεστραβωθεις για να μην εισαι ο κλασσικος Ελληναρας, ε τοτε καποια σημεια της Ελλαδας – οχι ολη η χωρα – ειναι ο ορισμος της ποιοτητας ζωης.

    1. Yes!:)Είναι τα μικρά που κάνουν πολλές φορές την διαφορά, συμφωνώ μαζί σου! Η ερώτησή μου “πες μου μερικά” δεν ήταν επειδή δεν φανταζόμουν τί μπορεί να είναι αυτά τα όμορφα που βλέπεις και εκτιμάς, αλλά επειδή πραγματικά ήθελα να ακούσω – να διαβάσω μάλλον:) Σε ευχαριστώ!

    2. Το φυσιολογικό και δίκαιο και αυτό που ισχύει σε κάθε πολιτισμένο τόπο που έχω επισκεφθεί είναι οτι ο καθένας περιμένει την σειρά του και όταν αυτή έρθει το πρόσωπο που εξυπηρετεί του αφιερώνει το 100% του/της προσοχής του/της.

      Το να περιμένω στην ουρά και μόλις έρεθει η σειρά μου η πωλήτρια ταυτόχρονα να προσπαθεί να εξυπηρετεί άλλους 2-3 που μόλεις μπήκαν το θεωρώ μεγάλη αγένεια και με εκνευρίζει αφάνταστα κάθε φορά που συμβαίνει, κυρίως στην Ελλάδα.

      Το να το παρουσιάζει δε κάποιος ως θετικό, αδυνατώ να το κατανοήσω.

  7. Μανος · · Reply

    Για μένα το μεγαλύτερο πρόβλημα που βλέπω στην Ελλάδα την οποία έζησα για 32 χρόνια είναι η νοοτροπία του μέσου Έλληνα… Αυτό το “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα” το οποίο δεν αλλάζει.

    Με ενοχλεί η ιδέα να παίζω τη ζωη μου κορώνα γράμματα γιατί ο κάθε μαλάκας ήπιε τα κέρατά του και βγήκε στο δρόμο.
    Με ενοχλεί το οτι μετά από τόσα χρόνια στο βούρκο, ΔΕΝ αλλάζει ουσιαστικά τίποτα ! Όλοι ασχολούνται με τις επόμενες εκλογές (όποτε γίνουν) και κανεις δεν κάνει κάτι με γνώμονα το κοινό καλό.
    Με ενοχλεί ο τρόπος που εργαζόμαστε στην Ελλάδα, χωρίς πλάνο χωρίς οργάνωση και χωρίς κανένα σεβασμό στον εργαζόμενο. Τέλος, η τεράστια ανασφάλεια για το μέλλον των 2 κοριτσιών μας αν έπρεπε να μεγαλώσουν στην Ελλάδα…

    Σίγουρα το εξωτερικό δεν είναι παράδεισος, αλλά κάποια βασικά πράγματα που για μένα σου δίνουν την ποιότητα ζωής είναι στάνταρ.

    Και ναι πάντα θα είμαστε ξένοι εδω, αλλά κρατάμε επαφή με την πατρίδα μας και με τους φίλους μας και προσπαθούμε να μη χάνουμε στιγμές. Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω για την Ελληνική φούσκα γιατί θεωρώ οτι η παρέα μας, μέλος της οποίας ήσουν κ εσύ, διατηρεί πολλές επαφές και ανανεώνουμε την εικόνα μας για την Ελλάδα (δυστυχώς….)

    Τώρα το τι χρωστάω στην πατρίδα που με μεγάλωσε, όντως χρωστάω, αλλά της έδωσα ήδη πολλά και υπηρετώντας 1 χρόνο στο στρατό, και πληρώνοντας φόρους τόσα χρόνια. Ας φρόντιζε να με κρατήσει λοιπόν και όχι να χαϊδεύει τα παιδιά του συστήματος

    Τέλος, χαίρομαι που είσαι ευτυχισμένη με την απόφασή σου !!!

    Πολλά φιλιά κ ελπίζω να τα πούμε σύντομα απο κοντά

    1. Καλημέρα Μάνο! Συμφωνώ, και εμένα με ενοχλούν και παραπάνω από όσο με ενοχλούσαν στην αρχή, που είχα έρθει με περισσότερο “ρομαντισμό”, αν θες:) Και πολλούς άλλους τόσο μέσα όσο και έξω. Και ο καθένας το προσεγγίζει με τον δικό του τρόπο… Μακάρι, να ήμασταν λιγότερο ανεκτικοί και να απαιτούσαμε περισσότερα ως πολίτες…και να μην λέγαμε αυτό το “ωχ αδελφέ!”

      Περί φούσκας(:)) προφανώς και δεν είναι όλοι και πάντα όπως τα περιγράφω. Η κοινότητα αυτή στο εξωτερικό -συμφωνώ μαζί σου – χρειάζεται και είναι αυτή που κάποιες φορές σε κρατάει, αλλά όταν είναι τόσο κλειστή κοινότητα, που δεν εξελίσσεται, δεν αλληλεπιδρά, ζει με τις παραστάσεις ενός τόπου που δεν είναι έτσι πια, δεν είναι κρίμα; Καταρχάς για τα ίδια τα μέλη του και την εμπειρία που θα μπορούσαν, αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, να έχουν. Επιλογή του καθενός θα μου πεις. Σωστά, για μένα, αν όντως θες να ανοίξουν τα μάτια σου και τα μυαλά σου, χρειάζεται μία διαφορετική προσέγγιση.

      Και κάτι τελευταίο, όταν έλεγα “μακάρι σε έναν τόπο να μην βλέπουμε μόνο τα υλικά αγαθά που μας προσφέρει” το εννοούσα. Μπορεί ένας τόπος όντως να μας προσφέρει πολλά, αλλά αν δεν έχεις 1-2-3 αγαπημένους ανθρώπους κοντά να τα μοιραστείς; Είναι το ίδιο; Έχουν την ίδια αξία;

      Κάτι που δεν έγραψα και ίσως θα πρεπε (άλλα έχω ξεχάσει 1002 άλλα πραγματάκια) είναι πως όπου ζεις, αφήνεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου εκεί, στους ανθρώπους σου. ‘Οχι στα καθαρά παγκάκια και στα πάρκα, στην ταβέρνα και στην σεζ λονγκ της παραλίας. Και για αυτό, πάντα, για καθέναν από εμάς η απόφαση αυτή θα είναι πολύ πολύ δύσκολη.

      Φιλιά σε ολους και στις 3 κούκλες σου:)

  8. Chris Anton · · Reply

    Αραγε αν μπορουσαμε να μεταφερουμε και τον κοινωνικο μας περιγυρο, την οικογενεια, τους φιλους κλπ. στο εξωτερικο, πως θα αισθανομασταν; Προφανως θα μας ενοχλουσαν λιγοτερα πραγματα εκει. Καλο αυτο. Και προφανως θα ειχαμε ακομη λιγοτερη επαφη με τους ντοπιους. Κακο αυτο. Καπως ετσι δεν κανουν οι Τουρκοι; Ολο το χωριο και ολο το σοι μαζι μενει και εχουν δημιουργησει μια Τουρκια σε μικρογραφια.

    1. Χμμμ…Νομίζω ότι έτσι γίνεται τελικά (με την πάροδο του χρόνου) και λογικό. Πολύ φυσιολογικό ο καθένας μας να δημιουργεί τις κοινότητές του και σκέφτομαι πώς θα μπορούσαν οι κοινότητες αυτές – έστω η ελληνική διασπορά – να έχει μία καλύτερη “πληροφορηση” και μεγαλύτερη σύνδεση με το τί γίνεται πίσω…Νομίζω ότι πολλοί -παρότι είναι πολύ δύσκολο – θα το ήθελαν. Ε;

  9. Μετά από χμμμμμ 35 χρόνια στο “εξωτερικό” αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στα περισσότερα έχεις πολύ δίκιο! Γράφω στα περισσότερα γιατί καποιοι νιώθουμε οτι …”διωχτήκαμε” ή καλύτερα ότι είμαστε …κοινωνικά εξόριστοι απο το χωριό μας (υιοθετημένη εκφραση αγαπημένου φίλου και blogger) και γιατί ίσως πραγμαιτκά αυτά που καταφέραμε στο “εξωτερικό” δεν θα τα καταφέρναμε ποτέ στην Ελλάδα. Λέγοτας αυτό βεβαια και παράλληλα ισχύει και κατι που ειπες, στο εξωτερικό “καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή” και επειδή πολλές φορές δεν έχεις να χασεις τίποτα ή γιατί οτι και να κανεις η μονη “εττικέτα” που σε συνοδεύει ιεναι αυτή του ξενου, κανεις/επιχειρείς πράγματα που ποτέ δε θα σκεφτόσουν ουτε να δοκιμάσεις στην πατρίδα.

    1. Όντως!! Χμμμ, ισχύει, έχεις δίκιο. Η “απελευθέρωση” που νιώθει κανείς όταν είναι ξένος σε έναν τόπο – και ίσως μπορεί να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του(;) από την αρχή και αρκετές φορές – ίσως δίνει αυτή την δυνατότητα για μεγαλύτερη ευελιξία και ρίσκο. Βέβαια, σε αυτό που είπες ακριβώς είναι και το κλειδί: “ίσως αυτά που καταφέραμε έξω να μην τα καταφέρναμε στην Ελλάδα”. H λέξη ΙΣΩΣ είναι το κλειδί, γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει πώς θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα σε οποιοδήποτε άλλο σενάριο της ζωής μας.
      Αυτό το “κοινωνικά εξόριστοι” πώς το εννοείς;πού το αποδίδεις;

  10. Πετρου η κοινότητα μας έχει γίνει η δεύτερη οικογένεια μας όχι λόγω ανάγκης αλλά λόγω επιλογής αφού εδώ και καιρό δεν είμαστε 3 κ ο Κουκος 😉 το αν η Ελληνική κοινότητα θα είναι η μοναδική ομάδα συναναστροφής είναι προσωπική επιλογή και όχι μονόδρομος. Προσωπικά συμφωνώ στο να ανοίγουν οι ορίζοντες και να γνωρίζεις άλλες κουλτούρες αλλά κ πάλι δεν υπάρχουν πρέπει σε αυτό το θέμα 🙂

    Φυσικά και τα υλικά αγαθά δεν είναι το παν αλλά στην Ελλάδα η κατάσταση φτάνει στα όρια της εξαθλίωσης αν δεν τα έχει ήδη ξεπεράσει… Και επεται συνέχεια προς τα κάτω δυστυχώς. Θα συμβούλευες κάποιον αβίαστα να παραμείνει στην Ελλάδα ; Στην Ελλάδα που το 10% ψηφίζει συνειδητά δολοφόνους ; Επειδή μίλησα για στρατό στο προηγούμενο, το μοναδικό που με δίδαξε είναι ότι ο βλάκας είναι ανίκητος ! Και στην Ελλάδα έχουμε πολλούς βλάκες, άξεστους, απολίτιστους Ελληναραδες οι οποίοι λόγω της γενικότερης αναρχίας και του μεσογειακού ταμπεραμεντου είναι ανεξέλεγκτοι.

    Τέλος ναι είναι πολύ σημαντικό να έχεις καθαρά παγκάκια, πάρκα χωρίς ναρκομανεις, παιδικες χαρές χωρίς ακαθαρσίες σκύλων, πεζοδρόμια στα οποία μπορεί να προχωρήσει μια μαμά με ένα καρότσι, και τόσα αλλά (για να μην πάμε στα βαριά Δημοκρατία, δικαιοσύνη) που δεν έχει η Ελλάδα και η υπόλοιπη Μ. Ανατολή.

    Δεν τα λέω για να σε πείσω, εσύ έχεις πάρει τις αποφάσεις σου κ μακάρι να είσαι ευτυχισμένη με αυτές. Το λέω για να τονίσω τη διάφορα Ελλάδας κ πολιτισμένου κόσμου 🙂

    1. Καλημέρα Μάνο! Και οι επιλογές μας για να καλύψουν κάποιες ανάγκες έρχονται. Η “ανάγκη” δεν σημαίνει ότι το κάνω επειδή πρέπει, αλλά επειδή μου καλύπτει κάποιες…ανάγκες:) Σίγουρα είναι προσωπική επιλογή. Αλλά αν κάποιος κάνει αυτή την επιλογή, να μην έχει την ψευδαίσθηση ότι δεν ζει στην φούσκα.

      Το να γενικεύουμε είναι νομίζω το χειρότερο. ¨Εχουν δυσκολέψει τα πράγματα, αλλά να πούμε ότι έχουν φτάσει στα όρια της εξαθλίωσης, για μένα…είναι κομματάκι υπερβολικό. Για την ψηφοροφία, να σου θυμίσω την SVP, να σου θυμίσω την πρόσφατη ψηφοφορία των Ελβετών για τους ερχόμενους ξένους από την ΕΕ; Να σου θυμίσω τις αφίσες της SVP για τους ξένους, τους μουσουλμάνους κλπ; Μην κλείνουμε τα μάτια μας στο τί συμβαίνει ΚΑΙ στην Ελβετία, επειδή δεν τα ζήσαμε. Δεν λέω ότι δεν έχουμε και εδώ “μπετόβλακες” που έλεγε και ένας Καθηγητής μου, αλλά αυτό…να μην αγνοούμε ότι δυστυχώς μπετόβλακες υπάρχουν και σε άλλα μέρη. Απλώς σε άλλα μέρη..καλύπτονται ή κάνουμε λίγο παραπάνω τα στραβά μάτια. Γνώμη μου.

      (Για να μην ξεκινήσουμε την συζήτηση για το σε τί χρήματα έχει χτίσει τον πλούτο της η Ελβετία. Χίλια καλά έχει, την συνδέω στο μυαλό μου με υπέροχα χρόνια και ανθρώπους, αλλά ας σκεφτούμε και λίγο πώς έχει προέλθει αυτή η ηρεμία, ο πλούτος κλπ κλπ)

      Για αυτά που αναφέρεις είναι σημαντικά, δεν τα αγνοεί κανείς και επίσης, ο μέσος σκεπτόμενος Έλληνας στην Ελλάδα φυσικά και ενοχλείται από όλα αυτά. Αλλά ξαναλέω, τί δηλαδή; Να έρθουμε όλοι στις Ελβετίες και στις Σουηδίες; Και οι Ελβετίες και οι Σουηδίες δεν έγιναν έτσι μαγικά…κάποιος έβλεπε ότι δεν ήταν καλά τα πράγματα και τα διόρθωσε. Τώρα, αν πιστεύει κάποιος ότι δεν υπάρχει ελπίδα να γίνει αυτό και στην Ελλάδα, τότε ναι, καλύτερα να μην ασχολείται. Γιατί για να αλλάξεις κάτι, να ενδιαφερθείς να προσφέρεις σε αυτό, πρέπει καταρχάς να πιστεύεις ότι τα πράγματα όντως μπορούν να βελτιωθούν.

      Το ξέρω ότι δεν τα λες για να με πείσεις. Ούτε εγώ.

      Αλλά καλό είναι να ενημερωνόμαστε και να μην ακούμε ΜΟΝΟ την ιστορία των Μέσων ή και κάποιων λίγων δικών μας. Τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, όσο παρουσιάζονται ή μάλλον μαζί με τα τραγικά υπάρχουν και άλλα προς την αντίθετη κατεύθυνση εντελώς. Καλά θα κάνουμε εμείς οι μεγαλύτεροι αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, τουλάχιστον να μην καλλιεργούμε την απελπισία στους νεότερους και στα παιδιά μας, για την κατάσταση εδώ.

      ΥΓ: Δεν θα συμβούλευα αβίαστα κανέναν ούτε να μείνει ούτε να φύγει, γιατί είναι καθαρά προσωπική απόφαση:) Και με κάθε απόφαση, κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις. Το πώς αξιολογείς αυτά που κερδίζεις ή χάνεις, είναι και πάλι, καθαρά προσωπικό.

  11. Θα υιοθετήσω τα λόγια του φίλου μου όπως ακριβως τα εγραψε πριν απο 7 χρόνια σε μια ανάλογη συζήτηση στο blog μου:

    “Εξόριστος είναι αυτός που κάτι τον αναγκάζει να φύγει από τη χώρα του. Συνήθως είναι το πολίτευμα. Μια δικτατορία για παράδειγμα. Όπως η δικτατορία της Ελλάδας ανάγκασε τόσους να ξενητευτούν. Αυτός είναι ο Πολιτικός Εξόριστος. Κάποτε το πολίτευμα αλλάζει και μαζί τελειώνει και η εξορία.

    Όταν όμως αυτό που αναγκάζει κάποιον στην εξορία είναι η ίδια η Κοινωνία της χώρας του, τα πιστεύω της και η συμπεριφορά της, τότε το πράγμα είναι πολύ πιο δύσκολο. Διότι για να τελειώσει αυτή η εξορία, προϋπόθεση είναι να αλλάξει η ίδια η Κοινωνία. Εντελώς! Κι’ αυτό είναι απ’ αυτά που λέμε “δεν γίνονται τέτοια πράγματα”. Έτσι, η εξορία για τον Κοινωνικό Εξόριστο είναι ισόβια…”

    1. Θάνο καλημέρα! Σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου! Πραγματικά, δεν έχω ζήσει τόσα πολλά χρόνια έξω και έχω την αίσθηση ότι ενώ η ιστορία του καθενός είναι προσωπική και διαφορετική, μπορούμε να βρούμε πολλές ομοιότητες!

      Προσωπική μου άποψη είναι ότι από την στιγμή που κάποιος ζει σε μία άλλη χώρα, αλλάζει, προς το θετικό, ας υποθέσουμε. Η αλλαγή αυτή είναι πολύ λογική και είναι και θεμιτή, αλίμονο αν δεν άνοιγε το μυαλό μας παραπάνω…

      Όταν λοιπόν γυρνάς πίσω, περνάς από κάποιες φάσεις: η πρώτη φάση που έχει να κάνει με κάθε αλλαγή είναι αυτή που -αν ειδικά έχεις έρθει από χώρα με καλύτερες συνθήκες – δεν μπορείς να ενταχθείς στην ντόπια κοινωνία γιατί πολλά πράγματα δεν σου αρέσουν. Και αισθάνεσαι μόνος και λίγο σαν εξωγήινος.

      Η δεύτερη φάση – στην οποία περνάς όμως, αν όντως πεις, “ΟΚ, εμένα δεν μου αρέσουν 10 πράγματα εδώ, αλλά θα το παλέψω, γιατί εδώ θέλω να ζήσω” είναι μία καθημερινή “μάχη”, στην οποία όλοι λαμβάνουν μέρος (και οι ντόπιοι εννοώ) και εδώ είναι που δείχνει κανείς και το πείσμα του.

      Υπάρχουν μέρες, εβδομάδες και μήνες δύσκολοι. Υπάρχουν όμως και άλλα, θετικά, όμορφα, μοναδικά, τα οποία όλοι ξέρουμε, γιατί αν δεν τα ξέραμε, δεν θα κάναμε καν αυτή την συζήτηση τώρα…

      Σε αυτή την φάση λοιπόν, χρειάζεται α. εγρήγορση και επιμονή και β. να μην γίνουμε – εμείς που έχουμε ζήσει και έξω- οι γραφικοί τύποι που όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε λέμε “Ναι, μα στην Αγγλια, στην Ελβετία, στην Αυστραλία, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα” Γιατί θα σου πει και άλλος, “ναι βρε αδελφέ, αλλά πέρα από τα λόγια, μήπως να βάλουμε και οι 2 τα μυαλά μας κάτω και να δούμε πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε;”

      Κλειδί βέβαια εδώ είναι να έχεις τέτοιους ανθρώπους στον περίγυρό σου, και αν δεν τους έχεις, να επιδιώξεις να τους βρεις. Πλέον, στην Αθήνα τουλάχιστον είναι πολύ πιο εύκολο από ότι νομίζω πως ήταν μερικά χρόνια πριν, γιατί ο κόσμος έχει κινητοποιηθεί πολύ περισσότερο και βλέπει κανείς την ιδιωτική πρωτοβουλία να παίρνει σάρκα και οστά.

      Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που λες, αυτό που χρειάζεται είναι μία αλλαγή κουλτούρας στην κοινωνία. Που φαντάζομαι συμφωνείς μαζί μου ότι παίρνει χρόνο. Δεν έχουν γίνει λίγα βήματα τα τελευταία χρόνια (που χτύπησε και η κρίση, εννοώ) και αυτό το βλέπει κανείς στα Πανεπιστήμια, στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας, στις συνήθειες των νοικοκυριών, αλλά και στις συζητήσεις μεταξύ μας. Δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι έχουν γίνει θαύματα, αλλά υπάρχουν πολλά θετικά σημάδια καθημερινά. Για αυτό, η ενημέρωσή μας είναι κλειδί και επίσης να γίνουμε λιγότερο ανεκτικοί και “παθητικοί” δέκτες σε όλα αυτά που μας ενοχλούν. Και λίγο να αλλάξουμε την ιστορία που λέμε για τον τόπο μας. Δεν έχει προβλήματα η Γαλλία; Δεν έχει η Αμερική; Δεν έχει η Ιρλανδία; Μήπως και εμείς πολλές φορές το κάνουμε χειρότερα, επιλέγοντας να μιλάμε μόνο για τα αρνητικά;

  12. Κάτι σαν συμπλήρωμα. Και οι δυό μας ζούμε στο εξωτερικό γυρω στα 30 χρόνια. Κσαι οι δυο μας “επιχειρήσαμε” επιστροφή σε διαφορετικες περιοδους τη δεκαετία του 90! Φύγαμε τρεχοντας μεσα σε δυο χρόνια. Οχι γιατί νιώθαμε ξενοι η κάτι παρόμοιο – μιας και ποτέ δεν χασαμε τις σχεσεις μας (κυρίως τις φιλικές) – αλλά γιατί σε επιπεδο κοινωνίας τα πράγματα είχαν χειροτερέψει.

    1. Το καταλαβαίνω και το σέβομαι αυτό που λες. Λυπάμαι και που το ακούω.
      Αν σου δινόταν η ευκαιρία από εκεί που είσαι (Αμερική; ή τα μπέρδεψα;) να βοηθήσεις κάπως την κατάσταση (ίσως το κάνεις ήδη κιόλας), θα ήθελες να το κάνεις;

  13. Vaggelis Douros · · Reply

    Επεκτείνοντας λίγο το σχόλιο της Πετρούλας για τη σημασία του context και κάνοντας την υπόθεση εργασίας ότι κάποιος αποφάσισε πού θα είναι (γεωγραφικά), μια στρατηγική για “να μεγαλώσεις περισσότερο” είναι να κάνεις το καλύτερο που μπορείς δεδομένων των επιλογών όσων επηρεάζουν τις επιλογές σου.

    Η στρατηγική αυτή δεν οδηγεί πάντα σε ένα σημείο ισορροπίας και, ακόμη και όταν οδηγεί, δε σημαίνει κατ΄ανάγκη ότι το σημείο ισορροπίας είναι ‘καλό’, ωστόσο πάντα υπάρχει το περιθώριο να μετασχηματίσεις το σύνολο όσων επηρεάζουν τις επιλογές ή/και τη σημασία της επιρροής του καθενός…

    Έτσι, αυτό που μετράει στο τέλος της μέρας δεν είναι το αν θα φύγεις ή θα μείνεις, αλλά το πώς και το γιατί.

    1. Έχεις δίκιο Βαγγέλη! Το πώς και το γιατί επηρρεάζει στην συνέχεια και την εμπειρία σου στον τόπο που επέλεξες να μείνεις/αφήσεις. Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου!!:)

  14. Vaggelis Douros · · Reply

    Χαρά μου. Να προσθέσω στο συλλογισμό μου/μας το http://yittravelblog.files.wordpress.com/2012/08/ones-destination-is-never-a-place-but-a-new-way-of-seeing-things.jpg 🙂

  15. Θα αναφερθώ μόνο στο 10.

    “Πρώτον, πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει έρθει στον κόσμο αυτόν για έναν σκοπό και το ότι γεννήθηκε σε έναν συγκεκριμένο τόπο και χρονικό σημείο, δεν είναι τυχαίο.”

    Ενδιαφέρουσα και συμπαθητικιά άποψη αλλά είναι τελείως απίθανο να έχει κάποια σχέση με την πραγματικότητα.

    Το πιθανότερο είναι το ακριβώς αντίθετο, ότι η ύπαρξη μας και το πού ξεκίνησε αυτή στον χωροχρόνο είναι τελείως τυχαία και δεν εξηπηρετεί κανέναν απολύτως σκοπό.

    Φυσικά δεν έχει καμία σημασία για την συζήτηση που κάνουμε τώρα, γιατί είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη ιστορικά η ανάγκη του ανθρώπου να εξερευνεί και να αποικεί νέα μέρη.

    “Δεύτερον, πιστεύω ότι η αγάπη δεν ζητάει ανταλλάγματα. Ότι αν αγαπάς, αγαπάς για σένα, όχι για να σε αγαπούν. Και αν αγαπάς, το δείχνεις με πράξεις. Και αν αγαπάς έναν τόπο το κάνεις για πολλούς λόγους, αλλά όχι γιατί περιμένεις/έχεις την προσδοκία και την απαίτηση να σε ανταμείψει.”

    Αν αγαπάς έναν τόπο – κάτι τεχνητό που περιβάλεται από τεχνητές και ευμετάβλητες γραμμές σε χάρτες – παραπάνω απ’ότι τον εαυτό σου και το μέλλον των παιδιών σου, σου συνιστώ να επανεξετάσεις τις προτεραιότητές σου άμεσα.

    “Από την άλλη, και εδώ πάω πάλι στην πρώτη μου υπόθεση, γεννήθηκες, μεγάλωσες εδώ, όχι από τύχη, ξαναλέω. Ένας τόπος, οι γονείς σου έκαναν μία επένδυση σε εσένα για να γίνεις μεν καλύτερος άνθρωπος αλλά και καλύτερο μέλος μίας κοινότητας. Και εσύ, φεύγεις και δεν επιστρέφεις – έστω από εκεί που είσαι- καθόλου, τίποτα από αυτή την επένδυση; Τί, έτσι; τσάμπα;”

    Αυθαίρετα περιορίζεις τον τόπο βάσει των τεχνητών και ευμετάβλητων συνόρων πάλι. Αν βάλεις όπου τόπος = πλανήτης γή, το παραπάνω συνεχίζει και ισχύει μια χαρά για κάθε μετανάστη. Αν αυτό σου φαίνεται υπερβολικό, τότε γύρνα το ρολόι 250 χρόνια πίσω, στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Θα ήταν αποδεκτό τότε να κινηθείς οπουδήποτε στον χώρο αυτό; Εγώ μεγάλωσα στην Δ. Θράκη πχ, όπου ούτε 100 χρόνια δεν πέρασαν από την τελευταία φορά που άλλαξαν τα σύνορα. Οι γονείς του πατέρα μου ήταν από την Σαμψούντα και της μητέρας μου από το Φανάρι, και τα δύο στην Τουρκία σήμερα, Οθωμανική αυτοκρατορία τότε. Έπρεπε να μείνουν εκεί που γεννήθηκαν και αυτοί γιατί δεν ήταν τυχαίο το πού γεννήθηκαν; Γιατί βλέπεις την επένδυση και την απόδοσή της στα στενά όρια των τεχνητών και εφήμερων κρατών και όχι της ανθρωπότητας γενικότερα;

    Να το εξετάσω και αλλιώς – γεννήθηκες και επέλεξες να επιστρέψεις και να ζήσεις σε μια χώρα που τα πράγματα γενικά είναι καλά. Θα είχες την ίδια πεποίθηση και θα την υποστήριζες με το ίδιο σθένος αν είχες γεννηθέι στην Σιερρα Λεόνε;

    Εγώ πιστεύω ότι δεν έχουν καμία σημασία αυτές οι γραμμές στους χάρτες. Ζούμε δε σε μια εποχή δε οπού δεν αποτελούν ανυπέρβλητα εμπόδια, και επομένως δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Δεύτερη ζωή δεν υπάρχει, το που θα ζήσεις την μία που έχεις είναι επιλογή δική σου και μόνο δική σου και δεν έχεις καμία υποχρέωση να την αιτιολογήσεις σε κανέναν απολύτως. Το να περιορίσεις τις επιλογές σου γεωγραφικά, είτε σε ακτίνα 10 χιλιομέτρων από το που γεννήθηκες, είτε βάσει τυχαίων γραμμών στους χάρτες, είναι αφελές. Οι συζήτήσεις αυτές μου φαίνονται τόσο γραφικές όσο και αντίστοιχες που άκουγα κατα καιρούς από πχ Κρητικούς που άφηναν την Κρήτη.

    1. @kkonstan σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου και για την άλλη οπτική που δίνεις. Είναι περιοριστικός όντως ο τρόπος σκέψης για την έννοια του “τόπου” και θεωρητικά συμφωνώ μαζί σου ότι και οι πράξεις του καθενός μας επηρρεάζουν και επηρρεάζονται από γεγονότα και ανθρώπους που καμία σχέση δεν έχουν με αυτά τα τεχνητά όρια, σύνορα και γραμμές.

      Πρακτικά όμως, ο καθένας μας επιλέγει να ζήσει σε έναν τόπο, να συνεισφέρει σε αυτόν και στην οικονομία του και να αποτελέσει κομμάτι της κοινωνίας του (και να μην ζει σε φούσκα, ξαναλέω:)). Η επιλογή αυτή, λοιπόν γίνεται για διάφορους λόγους, που σαφώς επηρρεάζονται και από τις γραμμές αυτές στον χάρτη, γιατί οι γραμμές αυτές ορίζουν πολιτικές, ορίζουν συνήθειες και έθιμα, αλλά και όποια κουλτούρα έχει σχηματιστεί εκεί. Μία επιλογή που φυσικά δεν είναι εύκολη, αλλά και καθόλου αφελής για συζήτηση.

      Σε ευχαριστώ και πάλι!! Καλή συνέχεια!

  16. […] το Η.Β. η γη της Επαγγελίας;” και η Πετρούλα το “10 αλήθειες για την μοντέρνα ξενιτιά“. Στο δεύτερο θα βρεις και μεγάλη (και πολύ […]

  17. Για να δούμε. Έχω ζήσει σε 6 χώρες σε τρεις ηπείρους και όταν λέμε έχω «ζήσει» δεν εννοώ για μια εβδομάδα, ένα μήνα η για έξη μήνες. Μιλάμε για το έχω «ζήσει» το μικρό-κοσμό τους. Οι βασικές διαφορές που βρήκα μεταξύ των κοινωνιών είναι αποτέλεσμα της γλώσσας, της θρησκείας και του κλίματος, και στο τέλος σε επίπεδο μικρό-κοσμου αυτές οι διαφορές σταδιακά αλλοιώνονται.

    Λαοί σε κοινωνική κρίση όπως είναι η Φιλανδοί, – από τις τελευταίες μου παραμονές για 14 χρόνια – (και κατ’ εμένα οι Έλληνες) οφείλουν μεγάλο μέρος των προβλημάτων τους στη κρίση ιστορικής και εθνικής ταυτότητας αποτέλεσμα των μύθων που δημιούργησαν οι ίδιοι θεωρητικά για να «προστατεύσουν» την εθνική τους ενότητα. Αλλά αυτό είναι μεγάλη συζήτηση που εμπλέκει κοινωνιολογία, ιστορία και κοινωνική ανθρωπολογία.

    Αλλά για να επανέλθω στις σκέψεις σου. Κανένας δεν αλλάζει όπου και να ζει, την πολιτεία του την κουβαλάει, εξελίσσεται. Η εξέλιξη σου είναι ανάλογη με τις εικόνες και τις εμπειρίες που προσλαμβάνεις και βέβαια για να επαναπροσαρμοστείς στην επιστροφή θα πρέπει και ένα κομμάτι αυτού που επιστρέφεις να έχει εξελιχτεί ανάλογα. Αν δεν έχει, συμβιβάζεσαι. Με τι κόστος; Και σε τι επίπεδα αυτό το κόστος; Τι γίνεται όταν αυτό το κόστος επεκτείνεται σε θέματα καθημερινής επιβίωσης και υγείας; Εκεί πως συμβιβάζεσαι; Και όχι ο Άδωνις η ο Βορίδης δεν είναι εξέλιξη και ναι έχουν λέγει στην ελληνική καθημερινότητα με τους 1 εκατομμύριο ανασφαλίστους που κάποιοι είναι και στον κύκλο μας. Γιατί λοιπόν να μην ζήσεις κάνοντας καθημερινή μάχη σε αυτά που αξίζει το κόπο και όχι για να αντιμετωπίσεις τον κάθε Γεωργιάδη;

    Αλλά χωρίς να συμφωνώ με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» πόσο υπεύθυνοι και βολεμένοι είμαστε σε μια κοινωνία Γεωργιάδηδων στην Ελλάδα, απλά γιατί έτσι έχουμε μάθει και συνηθίσει, άρα μας βολεύει; Θα μου μείνει αξέχαστο το γεγονός νέου Έλληνα νέο-μεταναστη πατέρα στη Φιλανδία που θέλησε να βάλλει φακελάκι στη τσέπη του γιατρού. Το έκανε χωρίς να θέλει να δώσει ένα φακελάκι, το έκανε από χαρά γιατί απέκτησε το γιο που ονειρευόταν. Και μάλιστα στεναχωρήθηκε όταν ο γιατρός αντέδρασε απότομα και πιθανώς για τον Έλληνα καθόλου ευγενικά δείχνοντας προσβλημένος.

    Η διαφθορά στην Ελλάδα είναι αποδεκτό κοινωνικό φαινόμενο και αυτό θεραπεύεται μέσω της εκπαίδευσης που θα διαρκέσει τουλάχιστον δυο γενιές. Αν είχε ξεκινήσει χτες. Και αυτό είναι ένα από τα πολλά απαράδεκτα που στην Ελλάδα έχουν γίνει αποδεκτά κοινωνικά φαινόμενα που επεκτείνονται από μέσα την οικογένεια, στον επαγγελματικό και κοινωνικό περίγυρο και φτάνουν εκεί που βρωμάει το ψαρί.

    Για να επανέλθουμε στο θέμα αλλαγής κουλτούρας, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, εγώ δεν διαθέτω δυο γενιές και ούτε είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω και την κόρη μου στο “περίμενε κι έρχεται”. Άρα ζω εδώ που βρίσκομαι.

    Ένα τελευταίο. Η ζωή σε μια άλλη χώρα δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη. Είναι διαφορετική. Και πιο κοντά στη δική σου εξέλιξη, ικανοποιώντας ανάγκες (εδώ πάλι μπαίνει η κοινωνική ανθρωπολογία) πιο κοντά στις δίκες σου, πραγματικές και πνευματικές χωρίς αυτό να σημαίνει ότι φεύγεις μακριά από τις ρίζες σου (η πολιτεία που λέγαμε). Απεναντίας, και το πιστεύω έχοντας κάνει ανάλογες παρατηρήσεις σε άλλους μετανάστες, η ζωή στο εξωτερικό μας έκανε τους περισσότερους καλυτέρους έλληνες.

    Και ο καθένας μας μέσα από το χώρο του, βοηθάει την Ελλάδα …πιθανώς περισσότερο από το αν ήταν στην Ελλάδα. Για να απαντήσω στη τελευταία σου ερώτηση.

    1. mspanoud · ·

      Έτσι ακριβώς !!!!

      Και τι κατάλαβα που έδωσα τόσες μάχες σε όλα τα μέτωπα ? Σάμπως δεν έχασα 1 χρόνο απο τη ζωή μου για χατήρι της “επανάστασης” από κάποιους επαγγελματίες συνδικαλιστές? Σάμπως δεν έχασα όλες τις μάχες ακόμα και με τους φίλους μου όταν τους έλεγα να με σεβαστούν και να μην καπνίζουν μεσα στα μούτρα μου ?

      Φτάνουν πια οι άσκοπες μάχες..

    2. Καλημέρα! Σε ευχαριστώ, Θάνο. Καλή συνέχεια εύχομαι!

  18. Καλημέρα mspanoud! Το τί κέρδισε και τί έχασε κανείς από μία προσπάθεια, φυσικά, το κρίνει ο ίδιος:) Όπως επίσης, για τις επιλογές που κάνουμε για φίλους/γνωστούς, συνεργάτες κλπ κλπ είμαστε και εμείς υπεύθυνοι. Στην αρχή ίσως όχι, αλλά μετά, ενήλικες είμαστε και μαθαίνουμε να “προσταυεόμαστε”. Αλλάζουμε και προτεραιότητες στην ζωή, αλλάζει το τί θεωρούμε σημαντικό…ευτυχώς, αλλιώς θα μαλώναμε ακόμα για το ποιος μου πήρε την ξύστρα ή ποιος δεν μας παίζει:)

    Για αυτό ανέφερα στο ποστ, ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, αλλά ας σταματήσουμε με την γκρίνια (των εντός και εκτός) και με την κλάψα (επίσης, των εντός και εκτός).

    Καλή συνέχεια!

  19. λυπάμαι αλλά βλέπω μια μεγάλη δόση αλήθειας σε αυτά που γράφει ο τύπος που βρίζει πιο πάνω…

    οι 10 αλήθειες για την μοντέρνα ξενιτιά είναι γεμάτες ψέμματα και ανακρίβειες…

    και πραγματικά αναρωτιέμαι… οι νέοι αυτοί που σου μιλάνε (18-25) -που σε αυτές τις ηλικίες η ανεργία έχει χτυπήσει ταβάνι – τσιμπάνε όταν τους λες αυτές τις ιστορίες?!?!?

    Δηλαδή είναι γεγονός ότι υπάρχει τρομερή ανεργία… δεν το βγάζουν τα κανάλια όπως λες στα σχόλια… η χώρα έχει χάσει ένα πολύ σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ της σε ένα τρομαχτικά μικρό χρονικό διάστημα… και αυτό έχει προφανείς συνέπειες… είναι γεγονός αυτό πως να το κάνουμε…

    Αν κάποιος μείνει στην Ελλάδα – γιατί με τον xy τρόπο μπορεί να το κάνει – τότε είναι ηθική του υποχρέωση να παλεύει ενάντια σε αυτό το χάλι και όχι να ωραιοποιεί την ασχήμια….

    και ναι αν πας στο εξωτερικό οι ευκαιρίες που έχεις για επαγγελματική εξέλιξη είναι απείρως περισσότερες… μην κοροιδεύεις τον κόσμο.(ή τον εαυτό σου)

    1. Καλημέρα sen_saven! Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

      Καταρχάς, δεν χρειάζεται να συμφωνούμε στις απόψεις μας:)
      Κατά δεύτερον, στο βρίσιμο το παραπάνω, δεν βλέπω κάποια επιχειρήματα. Αν συμφωνείς με αυτόν τον τρόπο “επικοινωνίας”, νομίζω ό,τι και να πω παρακάτω δεν θα έχει αποδέκτη.

      Τρίτον, δεν με ενδιαφέρει να “τσιμπήσει” κάποιος αυτά που λέω. Το θέμα με την συζήτηση και τον διάλογο δεν είναι να “τσιμπήσει” ο άλλος. Αν αυτό πιστεύεις, ΟΚ.

      Τέταρτον, θα το εκτιμούσα αν διάβαζες με μεγαλύτερη προσοχή τί έχω γράψει πριν αναφερθείς σε “ψέματα και ανακρίβειες”. Στην τελική, δεν είναι το βιβλίο της γνώσης το blog μου, είναι απόψεις μου και αλήθειες μου:):

      Στα σημεία σου λοιπόν:

      – “Αλλά ναι, πολλοί έχουν φύγει γιατί η ανεργία μαστίζει όχι μόνο τους νέους αλλά και οικογενειάρχες και ανθρώπους που ήταν κοντά στην σύνταξη και άλλοι φεύγουν γιατί όντως είναι καλή κίνηση επαγγελματικά”

      – “Κατά δεύτερον, μήπως το γεγονός ότι υπάρχουν αυτές οι αντικειμενικές δυσκολίες (γραφειοκρατία, έλλειψη δομών, κοινωνικού κράτους κλπ) πρέπει να τα πάρουμε ως μία πραγματικότητα που πρέπει να βρούμε τον τρόπο να “δουλέψουμε μαζί της” work with it που λέμε; Και σιγά σιγά να την αλλάξουμε; Η διαχείριση αλλαγής σε κάθε θεωρία μάνατζμεντ ξεκινάει από κάτι πολύ βασικό: να κατανοείς το context στο οποίο είσαι και όλα τα στοιχεία που το επηρρεάζουν. Μήπως, μας λείπει η αποφασιστικότητα και η συνεργασία για να αντιμετωπίσουμε το τέρας, γιατί…λέμε…”ωχ αδελφέ, πού να μπλέκω τώρα…”; Αναρωτιέμαι.”

      – copy paste το πρώτο copy paste και αυτό:
      “…Σε αυτά, στις αποφάσεις για το αν θα φύγω ή θα μείνω δεν υπάρχει μόδα/trend και “κάνω ό,τι κάνει ο κόσμος”. Δηλαδή υπάρχει, αλλά αν το ακολουθήσεις, αυτό λέει πολλά για σένα. Δες τί θες, τί σε γεμίζει πραγματικά – άσχετα με το ποιο brand θα φαίνεται καλύτερα στο Βιογραφικό σου και πού ακούς ότι έχει ευκαιρίες για δουλειά – και κάνε αυτό που θες, αυτό που αγαπάς. Μόνο έτσι, θα ξυπνάς και θα λες “ΟΚ, αν είναι το τελευταία πράγμα που κάνω στη ζωή μου σήμερα, είμαι περήφανος”.

      Καλή συνέχεια!

    2. Nai koita grafw edw kai kati xronia se blogs forums ktl alla einai h prwth fora pou kapoios mou apanta me copy paste apo pragmata pou egrapse pio prin…

      Kai auto einai eksisou prosvlhtiko me to vrisidi pou s rikse o apo panw…

      Parolauta apantw (estw kai sta greeklish – sorry gia auto alla dn exw ellhniko keyboard auth ti stigmi) mpas k kataferw na se stamathsw apo to na les psemmata sta paidia sto uni pou douleueis…

      Dhladh dn ginetai na tous les oti einai mu8os oti pas sto ekswteriko gia kariera kai oti kai sthn ellada 8a xeis tis idies eukairies..

      Einai frixto psemma… Mhn afhneis thn voliki gia sena alh8eia-psemma na ephreazei neous an8rwpous gurw sou… Krima einai…

  20. sen_saven καλημέρα!

    Νομίζω συμφωνούμε στο ότι είναι η επιλογή του καθενός για το αν θα κάνει copy paste ή αν θα ξαναγράψει τα ίδια. Τό τι κάνουν άλλα blogs, δεν με απασχολεί πολύ. Αν εσύ προσβάλλεσαι από αυτό, δεν μπορώ να κάνω κάτι (και καμία σχέση έχει αυτό (copy paste) με το να βρίζει κάποιος…:))

    Αυτό που είπα παραπάνω είναι ότι ΔΕΝ είναι ΔΙΛΗΜΜΑ: Ή μένεις δηλαδή και κάνεις κάτι που δεν σε γεμίζει επαγγελματικά και προσωπικά Ή φεύγεις και το καταφέρνεις. Δεν είπα κάτι για “ίδιες ευκαιρίες” (το βάζω σε εισαγωγικά, για να σε κάνω quote, το οποίο νομίζω είναι καθόλα, σωστό:)).

    Τέλος, θα το πω, ίσως για πολλοστή φορά. Η επιλογή του καθενός είναι καθαρά προσωπική. Αν μία κατάσταση είναι “βολική” ή αυτή που θέλω εγώ για μένα και θεωρώ σωστή, με γεμίζει, προσωπικά, επαγγελματικά κλπ κλπ, το κάνω, το παλεύω και το προσπαθώ και δεν γκρινιάζω και δεν κλαίγομαι. Απλό.

    Καλή συνέχεια,
    Πετρούλα

  21. (ksana se greeklish)

    Grafeis:

    Όχι, το δίλημμα “Ελλάδα-μένω για τους δικούς μου Ή εξωτερικό-για να κάνω καριέρα”, δεν ισχύει.

    Από δικαιολογίες, είμαστε φοβεροί. “Αυτός ο Έλληνας διαπρέπει στο εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της”, “Αν είχα μείνει έξω, τώρα θα έβγαζα τόσα, θα είχα αυτή την θέση”. Ακούμε, διαβάζουμε, λέμε και τελικά, τα πιστεύουμε.

    Einai psemma…sthn zurixh pou hsoun h sto londino enas apofoitos enos oikonomikou panepisthmiou exei apeirws perissoteres pi8anothtes na kanei mia sovarh kariera para sthn ellada…einai GEGONOS auto.

    dustuxws omws apoti deixnei 8a sunexiseis na les ta idia psemmata stous foithtes ths asoe pou sou milane… ti na ginei… den mporw na se peisw na stamathseis…

  22. […] Originally posted on petroulak.com. […]

  23. Αρχικά να πω ότι δεν είχα σκοπό να γράψω σχόλιο επειδή διαφωνώ με κάποια σημεία. Από την άλλη, σκέφτηκα ότι μια δημοκρατία συγκροτείται από πλουραλισμό αντιλήψεων. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που αποφάσισα να γράψω.

    Να αναφέρω βέβαια ότι αν και εριστικά, απαντάω γενικά και φιλικά. Πάμε τώρα.

    3)
    Δεν θα το πάω ούτε εγώ στην θάλασσα, στον ήλιο ή στο μεράκι αλλά η πρόταση “μακάρι η αξία που βλέπεις σε έναν τόπο να μην αποτιμάται σε υλικά αγαθά και οικονομική αξία.” μου θυμίζει τους παπάδες περί λιτής ζωής και αλτρουισμού ενώ έχουν πολλαπλάσιες περιουσίες από τον μέσο Έλληνα. Ξέρω ότι δεν το εννοείς έτσι οπότε τσάκω μερικά αντι-επιχειρήματα:

    Θέλω μια τυχαία μέρα να κάνω δώρο-έκπληξη ένα γίγας μπουκέτο λουλούδια στην κοπέλα μου. Θέλω ένα σαββατοκύριακο να μπορώ να ταξιδέψω σε άλλη χώρα στην Ευρώπη. Θέλω να οργανώσω ένα sightseeing trip σε άλλη ήπειρο και να δω το άγαλμα της ελευθερίας ή το μεγάλο τοίχος στη Κίνα. Θέλω να μπορώ να προσφέρω στην μελλοντική οικογένεια μου και ας μην χρειαστούν τίποτε. Θέλω να μπορώ στο μέλλον να σπουδάσω τα παιδιά μου όπου εκείνα επιθυμούν. Θέλω να μπορώ να δω φίλους μου που μένουν μακριά χωρίς να αγχώνομαι για το αν θα πρέπει να κόψω το φαγητό δυο μέρες.

    Ξέρεις τι χρειάζονται όλα αυτά; Σωστά το μάντεψες. Ένα γερό μισθό για να μπορώ να καλύψω την οικονομική τους αξία. Θα μου πεις ότι δεν πρέπει να κυνηγάμε τα υλικά αγαθά. Ναι, αλλά με το κοινωνικό καθεστημένο ρόλων των δύο φύλων που επικρατεί στην Ελλάδα, εγώ ως άνδρας είμαι σε μειονέκτική θέση. Εγώ είμαι ο πρωτεύον παράγοντας που θα πρέπει να δυνάται να προσφέρει τα προς τα ζην όπως και να το κάνουμε. Εκτός αν γνωρίζεις πολλές γυναίκες που θα δεχόντουσαν να κάνουν μια σχέση (ή οικογένεια) με κάποιον και να τον συντηρούν οικονομικά για μεγάλο διάστημα. Αν η απάντηση σου είναι ναι, ξέρω άτομα που θα ενδιαφέρονται να τις γνωρίσουν.

    Ναι θέλω να έρχεται το τραμ στην ώρα του επειδή δίνω αξία στον χρόνο μου. Όπως αξία δίνω και στο να πληρώνομαι χωρίς καθυστερήσεις πληρωμών, ή να δικαιούμαι τις υπερωρίες μου όπως μου αξίζει. Πολλά από αυτά είναι περισσότερο θέματα νοοτροπίας. Δεν μπορώ να περιμένω δυο ή τρεις γενιές για να φτιάξουν τα κοινωνικά ζητήματα διαφθοράς όπως είπε ολόσωστα και ο ovithanos. Δύο εκατομμύρια Έλληνες δήλωσαν πλήρης απάθεια κι αδιαφορία στις εκλογές ενώ ακόμα δύο εκατομμύρια την κάλπη την βλέπουν ως ρουτίνα, παράδοση, τρέλα, κόλλημα και ασχολούνται με φασιστικά κόμματα ή απατεώνες πολιτικούς. Που σημαίνει ότι μια μεγάλη μερίδα αποδέχεται με την στάση της την υπάρχουσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην πατρίδα. Οπότε εγώ γιατί να τους κάνω το χατήρι και να νιώθω μαλάκας θυσιάζοντας μια καλή ευκαιρία στο εξωτερικό;

    Αύριο μεθαύριο τι θα πω στα παιδιά μου; Ξέρεις παιδί μου θα μπορούσα να προσπαθήσω λίγο παραπάνω αλλά επέλεξα να κάθομαι εδώ με τους μαλάκες επειδή αγαπάω τον ήλιο και τη θάλασσα, οπότε λούσου τώρα τις επιλογές μου και φρόντισε να με αγαπάς αφού είμαι άφραγκος; Δεν πάει έτσι η ζωή όμως, αν θέλουμε να λέμε ότι ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Άρα δεν είναι άδικη η ισοπέδωση όπως την εκφράζεις;

    Και το θέμα της σύνταξης δεν το έχω αγγίξει καθόλου. Φαντάζομαι μπορείς να πάρεις άπειρες γνώμες ανθρώπων της τρίτης ηλικίας κατά πόσο τους επηρεάζει.

    4)
    Ας πάρουμε την Αγγλία. Η βραδινή ζωή μπορεί να είναι σκατά για τα δικά μας δεδομένα αλλά το εργασιακό περιβάλλον φαντάσει παραμύθι. Δεν θα πω ότι οι μισθοί είναι καλύτεροι, τα ωράρια λογικά και το να πληρώνεσαι ή να εργάζεσαι θεωρείται φυσιολογικό αν όχι δικαίωμα. Αυτά θεωρούνται δεδομένα.

    Θα πω όμως ένα προσωπικό βίωμα. Εγώ σαν κλασικός Ελληνάρας, είμαι και ολίγον αθυρόστομος. Στις περισσότερες υπηρεσίες ή επιχειρήσεις που πάω λοιπόν, βλέπω συνέχεια ταμπέλες που να λένε ότι απαγορεύεται η λεκτική επίθεση στο προσωπικό. Εγώ μπορεί να το βλέπω αρνητικά επειδή θέλω να βρίσω την υπάλληλο αν κάνει βλακείες. Από την άλλη όμως, το προσωπικό δεν θα έχει έτσι λιγότερο στρες επειδή δεν θα χρειάζεται να ακούει τις φωνές του κάθε μαλάκα; Δεν θα βγαίνει η δουλειά ομαλότερα και πιο ξεκούραστα έτσι; Θα μου πεις μπορεί να τα ακούει από το αφεντικό. Ναι αλλά έτσι είναι ένας στρεσογόνος παράγοντας λιγότερος.

    Και αυτό είναι είναι απλό παράδειγμα που εντόπισα. Δεν ανέφερα καν τις δικλείδες ασφαλείας κατά του ρατσισμού που υπάρχει τόσο στο κράτος όσο και σε μεγάλες εταιρίες. Οπότε πιο εύκολα κάνει την δουλειά του κάποιος σε μια ξένη χώρα και αισθάνεται περισσότερο πολίτης Α κατηγορίας.

    Συμφωνώ στο work with it σκεπτικό αλλά διαφωνώ ότι μια μετανάστευση ή μετοίκηση συμμερίζεται απόψεις ωχαδελφισμού.

    5)
    Όταν είσαι έξω, έχεις τη δυνατότητα να δέχεσαι λιγότερες επιρροές κακογόνων αντιλήψεων και παράλληλα περισσότερα ερεθίσματα από ξένες κουλτούρες. Πόση αξία πιστεύεις έχει η χειροπιαστή επαφή με ξένους πολιτισμούς και backgrounds εσένα που σου αρέσουν τα κουλτουριάρικα θέματα; Την αλήθεια πες.

    6)
    Αυτό το “αν ακολουθήσεις τη μόδα, λέει πολλά για σένα” μου θυμίζει καταστάσεις όπου κάποιοι λένε “μπορείς να πιστεύεις ότι θέλεις” και μετά δείχνουν με την συμπεριφορά τους “αρκεί να το πιστεύω κι εγώ”. Προσωπικά δεν βρίσκω κάτι κακό στο να ακολουθήσει κάποιος ένα κύμα μετανάστευσης σε άλλη χώρα. Ίσα ίσα θα έχει για αρχή ευκολότερα παρέα. Αν τώρα επιλέγει να απορρίψει οτιδήποτε του προσφέρει η ξένη χώρα, είναι δικό του θέμα.

    Αλλά δεν το βρίσκω τίμιο να λέω σε κάποιον “κάνε ότι θες” και μετά να του αφαιρώ από τις επιλογές του να κυνηγήσει ένα trend ή ένα brand. Αυτό, κατά την δυτική νοοτροπία, πηγαίνει ενάντια στη προσωπική ελευθερία του ατόμου. Ξέρω, μπαίνουμε σε φιλοσοφικά νερά αλλά νομίζω το επιχείρημα μου έγινε κατανοητό.

    7)
    Μην τρέφουμε αυταπάτες. Ξένος είσαι και στην χώρα σου όταν ο δημόσιος υπάλληλος σε αντιμετωπίζει προσβλητικά ή αργοπορεί επίτηδες μια διαδικασία για να βγάλει το άχτι του (επειδή δεν κοιμήθηκε ή πήδηξε καλά το προηγούμενο βράδυ). Δεν με ενδιαφέρει αν έχει ενδοοικογενειακά προβλήματα ή του καίγεται το σπίτι. Από τη στιγμή που έρχεται στη δουλειά του και πληρώνεται από τους φόρους μου, θέλω να είναι σοβαρός στο καθήκον του.

    Αν και νομίζω ότι αυτά τα φαινόμενα μειώνονται σταδιακά στο δημόσιο. Θα αφήσω τους αναγνώστες να πουν τις πρόσφατες εμπειρίες τους.

    8)
    Εδώ συμφωνώ. Δεν είναι σεξυ η γκρίνια ή το υπερβολικό δράμα.

    Δεν είναι όμως ούτε σεξυ το να μην μπορούμε να δούμε ακριβώς τι πάει στραβά και να περιμένουμε τον απομηχανής Θεό να μας πετάξει το σωσίβιο

    10) “Ένας τόπος, οι γονείς σου έκαναν μία επένδυση σε εσένα για να γίνεις μεν καλύτερος άνθρωπος αλλά και καλύτερο μέλος μίας κοινότητας. Και εσύ, φεύγεις και δεν επιστρέφεις – έστω από εκεί που είσαι-  καθόλου, τίποτα από αυτή την επένδυση; Τί, έτσι; τσάμπα;”

    Επαναφέροντας τα φιλοσοφικά νερά πιο πάνω, αυτό δεν είναι λίγο οξύμωρο και εγωιστικό; Ο λόγος δηλαδή που επενδύουν σε εσένα οι δικοί σου άνθρωποι είναι για να μείνεις 50 χρόνια σε έναν τόπο που (όπως φαίνεται) θα λούζεσαι τα σκατά των άλλων, και όχι για να σε βλέπουν χαρούμενο;

    Αν δηλαδή κάποιος σου κάνει μια χάρη με απώτερο σκοπό επειδή θέλει ντε και καλά αντάλλαγμα, πως θα ένιωθες; Άντε πες στο οικογενειακό περιβάλλον είναι λίγο διαφορετικά. Όμως αυτή η αμετάκλητη μακροχρόνια αυθαίρετη υποχρέωση δεν αντικρούεται με αυτό που λες στο νούμερο 6; Δηλαδή αν στην τελική δεν θέλει πολλές πολλές επενδύσεις ο γόνος της οικογένειας (επειδή αισθάνεται καλύτερα αν ζει με λιγότερα), γιατί να τον εξαναγκάζουμε χωρίς λόγο;

    Δεν έρχεται αντιφατικά με αυτό;
    “Δεύτερον, πιστεύω ότι η αγάπη δεν ζητάει ανταλλάγματα. Ότι αν αγαπάς, αγαπάς για σένα, όχι για να σε αγαπούν.”

    Για να κλείσω. Η κάθε χώρα ξεχωριστά έχει θετικά και αρνητικά σε όλους τους τομείς. Η αλήθεια είναι ότι ζούμε κοσμοϊστορικές στιγμές διεθνώς αλλά είναι και αλήθεια ότι στη κουλτούρα μας έχουμε μια τάση να ωραιοποιούμε χρόνια προβλήματα επειδή έτσι μας συμφέρει ή βαριόμαστε να τα αλλάξουμε.

    Η κοινωνία πιστεύω έχει το δικαίωμα να επιλέγει ή αποδέχεται μια κακή κατάσταση (πέραν του οικονομικού) γιατί αυτό κατεπέκτασην ονομάζεται δημοκρατία. Όταν αυτό γίνεται συχνά και παράλληλα έχει την απαίτηση να περιορίζει σημαντικά τα ατομικά δικαιώματα, τότε εγώ προσωπικά την γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι και ευθαρσώς (κι ευχαρίστως) να μεταφέρω τα μπογαλάκια μου, τους κόπους μου, τον χρόνο μου, τους φόρους μου και το μεγάλο IQ μου στην Αυστραλία.

    Εγωιστικό το ξέρω αλλά αν κάποιοι θέλουν αποκλειστικά από εμένα να αλλάξω το μέλλον της Ελλάδας, μάλλον δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα και καταλήγουν περισσότερο εγωιστές. Το μόνο που πιστεύω ότι μπορώ να κάνω είναι να τεκμηριώσω την θέση μου. Αυτό γίνεται παράλληλα με την μία ώρα commuting. 🙂

  24. Γεια σου Paul! Καταρχάς, σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Αν ήθελα να κάνω μονόλογο, θα το έγραφα το συγκεκριμένο post στο ημερολόγιό μου και όχι στο blog, οπότε τα σχόλια και – όπως τα λαμβάνω – καλοπροαίρετα, είναι πάντα καλοδεχούμενα!

    Δεν διαφωνώ με όσα λες. Και δεν είναι σκοπός μου να υπερασπιστώ με νύχια και με δόντια αυτά που έγραψα, ακούω την άποψή σου και σέβομαι απόλυτα το πως έχει σχηματιστεί με τις εμπειρίες και τα βιώματά σου. Αν δεν συμφωνώ ή αν δεν θα την ακολουθώ, είναι άλλη υπόθεση. Ελπίζω να συφωνούμε σε αυτό.

    Γενικά, δεν ανέφερα πουθενά ότι το να φύγει κάποιος είναι σημάδι ωχαδελφισμού (“αλλά διαφωνώ ότι μια μετανάστευση ή μετοίκηση συμμερίζεται απόψεις ωχαδελφισμού”.). Αντιθέτως, είπα, κάνε ό,τι θες, πάλεψέ το για τους δικούς σου λόγους (προσωπικούς και όχι επειδή το κάνουν όλοι) και μην γκρινιάζεις. Είτε είσαι έξω είτε μείνεις στην Ελλάδα, είτε γυρίσεις, μην γκρινιάζεις. ΚΑΝΕ κάτι.

    Επίσης, δεν ανέφερα ότι αν μείνεις πίσω, κάτσε και λούσου τα. Αντίθετα, ανέφερα ότι ναι μεν είναι η κατάσταση πολύ δύσκολη (και όλα αυτά περί μισθού, αλλαγης κατάστασης κλπ τα καταλαβαίνω πλήρως) αλλά όπως κάνουμε μια προσπάθεια σε άλλα περιβάλλοντα να τα αλλάξουμε, έτσι πρέπει να κάνουμε και εδώ. Να βάλουμε πείσμα, τρέλα και με συνεργασία να τα αλλάξουμε.

    Διαφωνώ μαζί σου σε αυτό που αναφέρεις ότι όσοι κάθονται εδώ στην Ελλάδα και την παλεύουν και το παλεύουν όπως μπορούν είναι μ*λάκες. Αν έκανα εγώ μία ισοπέδωση, έκανες και εσύ εδώ:) Και σε κάνω quote, γιατί είναι μεγαλούτσικο το σχόλιό σου “Οπότε εγώ γιατί να τους κάνω το χατήρι και να νιώθω μαλάκας θυσιάζοντας μια καλή ευκαιρία στο εξωτερικό;
    Αύριο μεθαύριο τι θα πω στα παιδιά μου; Ξέρεις παιδί μου θα μπορούσα να προσπαθήσω λίγο παραπάνω αλλά επέλεξα να κάθομαι εδώ με τους μαλάκες επειδή αγαπάω τον ήλιο και τη θάλασσα, οπότε λούσου τώρα τις επιλογές μου και φρόντισε να με αγαπάς αφού είμαι άφραγκος; ”

    Η επαφή με ξένους πολιτισμούς έχει τεράστια σημασία. Ταξιδεύω και συνεργάζομαι με ξένους από τα 18 μου (13 χρόνια τώρα δηλαδή) και έχω ταξιδέψει σε πάνω-κάτω 40 χώρες. Για αυτό και ανέφερα πόσο σημαντικό είναι να βγαίνει κανείς έξω για να ανοίγει το μυαλό του.

    Για το θέμα “ακολουθάω brand & trend”. Θα το κάνεις στην αρχή. Αλλά όταν είναι να πάρεις απόφαση για το πού θα ζήσεις – γιατί αυτό είναι ο σκοπός του blogpost μου – δεν θα βασιστείς στο τί λένε οι έρευνες και τα σταστιστικά. Είναι και πολλοί άλλοι παράγοντες, που νομίζω τους γνωρίζουμε και οι 2 πολύ καλά.

    Για το 10) ναι, εμπεριέχει μία αντίφαση.Έχεις δίκιο.
    Κάποιος καλό είναι να κάνει κάτι, επειδή το θέλει, ακόμα και αν αυτό το “θέλω” προέρχεται από την άποψή του για το τί σημαίνει να είσαι πολίτης σε μία χώρα, να έχεις το διαβατήριο, να μπορείς να ψηφίζεις (άναψα φωτιά μάλλον τώρα:)) κλπ κλπ.
    Αλλά, θα συμφωνήσω μαζι σου, σημαντικό είναι ο καθένας μας να κάνει κάτι αυθεντικά, επειδή τον εκφράζει ως άνθρωπο.
    Προσωπικά αισθάνομαι αυτή την σχέση με τον τόπο μου: θέλω να προσφέρω πρακτικά και ουσιαστικά, για αυτό για μένα το να δουλεύω ατίστοιχα σε κάποιον οργανισμό στην Αγγλία ή στην Ελβετία, δεν έχει τόσο meaning (με την έννοια όχι του αν είναι σημαντικό, αλλά αν έχει προσωπικά νόημα, αν με γεμίζει) όσο έχει το να κάνω αυτή την δουλειά εδώ. Κανένα πρόβλημα στο να μην συμφωνούμε:)

    Για το τελευταίο, πιστεύω ότι εξαρτάται από τον καθένα μας να αλλάξει τα πράγματα. Αν όλοι περιμένουμε τον άλλον, κάνουμε ακριβώς ό,τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια. Αρκεί βέβαια, να το κάνουμε επειδή θέλουμε και μας εκφράζει…βασική προϋπόθεση.

    Σε ευχαριστώ και πάλι, καλή συνέχεια!

    Πετρούλα

    1. Δεν χρειάζεται να απολογείσαι. Αν ήθελες να κάνεις μονόλογο, θα είχες και το comment section κλειστό. Έγραψα επειδή όπως είπα, θεωρώ το opinions’ diversity βασικό συστατικό σε μια δημοκρατία.

      “Γενικά, δεν ανέφερα πουθενά ότι το να φύγει κάποιος είναι σημάδι ωχαδελφισμού (“αλλά διαφωνώ ότι μια μετανάστευση ή μετοίκηση συμμερίζεται απόψεις ωχαδελφισμού”.)”

      Δεν το ανέλυσα επαρκώς και βγαίνει λανθασμένο νόημα.
      Αναδιατυπώνω. “Συμφωνώ στο work with it σκεπτικό. Παράλληλα διαφωνώ στο σκεπτικό ‘φεύγω επειδή που να μπλέκω τώρα με το ελληνικό δημόσιο’”. Δεν το έγραψες το τελευταίο. Εγώ το πρόσθεσα.

      “Διαφωνώ μαζί σου σε αυτό που αναφέρεις ότι όσοι κάθονται εδώ στην Ελλάδα και την παλεύουν και το παλεύουν όπως μπορούν είναι μ*λάκες. Αν έκανα εγώ μία ισοπέδωση, έκανες και εσύ εδώ:)”

      Μάλλον αυτό το πιστεύεις εσύ για τον εαυτό σου. Αν αφαιρέσεις την φράση “και να νιώθω μαλάκας” από το κομμάτι που έκανες quote, θα δεις ότι πάλι βγάζει νόημα με ισχυρό επιχείρημα. Και λέω κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που αρχικά κατάλαβες. Καμία σχέση με αυτό που έγραψες, άρα καμία ισοπέδωση από μένα.

      Αλλά μιας και πιάσαμε τους μαλάκες, θα σου απαντήσω. Μαλάκες είναι εκείνοι που ενώ κάθονται μεν, συνεχίζουν να πιστεύουν ότι θα βρεθεί ο Σωτήρας να τους πραγματοποιήσει εν μια νυχτί τη λύση σε όλα τα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα. Εκείνοι που συνεχίζουν να πιστεύουν τις παπαρολογίες του κάθε καραγκιόζη πολιτικού και να εφησυχάζονται σε κούφιες ελπίδες. Εκείνοι που δεν έχουν τα facts τους straight για το πως έχει μια κατάσταση (και πως ενδεχομένως μπορεί να λυθεί). Εκείνοι που θεωρούν τα εργασιακά προνόμια (δηλαδή πληρώνομαι και ξύνομαι), δικαιώμα. Εκείνοι που έχουν υψηλό δείκτη παράνοιας και για όλα τους φταίνε οι άλλοι. Εκείνοι που έχουν στάση ζωής “Ελλαδάρα πάνω από όλα και ας είμαστε σκατά”.

      Μαλάκες είναι όλοι αυτοί που με την στάση τους ενισχύουν την διαφθορά και την παρανομία (παραδέχομαι ότι αν αλλάξεις σκοπιά από ατομική σε συλλογική, αυτό ενδέχεται να έρχεται σε αντίφαση με τα εκάστοτε δεδομένα). Μαλάκες είναι αυτοί που κάνουν όλα τα παραπάνω, ακόμα κι αν (μαζί με τους άλλους) κάθονται και το παλεύουν. Πιστεύω ήμουν ξεκάθαρος.

      “Για το θέμα “ακολουθάω brand & trend”. Θα το κάνεις στην αρχή. Αλλά όταν είναι να πάρεις απόφαση για το πού θα ζήσεις – γιατί αυτό είναι ο σκοπός του blogpost μου – δεν θα βασιστείς στο τί λένε οι έρευνες και τα σταστιστικά. Είναι και πολλοί άλλοι παράγοντες, που νομίζω τους γνωρίζουμε και οι 2 πολύ καλά.”

      Διαφωνώ κάθετα. Η εξίσωση “μόδα και brand” με “έρευνες και στατιστικά” είναι από μόνη της τραγικό λάθος. Σαν να μου λες ότι δεν θα δεχτείς μια unbiased έρευνα για ένα φάρμακο που αποδίδει 80% στην θεραπεία, με πιθανότητα 3% να έχει μικρο-παρενέργειες (το πολύ εμετούς). Αλλά να προτιμήσεις ένα βότανο που θα αποδώσει ένα 15% στη θεραπεία, και αυτό ως placebo effect.

      Συγγνώμη αλλά με βάζεις στον πειρασμό να προσθέσω μια έξτρα κατηγορία “Μαλάκες είναι αυτοί που ταυτίζουν την (πραγματική) επιστήμη με την πίστη”. Πέρα από την πλάκα, μην μου πεις ότι τα στατιστικά νούμερα μαγειρεύονται, γιατί το “μαγείρεμα” γίνεται με την ίδια ευκολία και στον (προφορικό ή γραπτό) λόγο. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή στο αληθοφανές (ή επιστημονικοφανές) και στο πραγματικό.

      Για να σου απαντήσω όμως πιο εύστοχα, ναι, όταν μετακομίζεις θα λάβεις υπόψην σου και τις έρευνες ή στατιστικές. Το ίδιο είναι το 25% της Ισπανίας με το 7% της Βρετανίας; Το ίδιο είναι το 8% της Αμερικής με το 10% της Ευρώπης; Το ίδιο είναι το 26% της Ελλάδας με το 3% της Ελβετίας ή της Αυστραλίας; Που να βάλουμε και δείκτες για αναλφαβητισμο, διαφθορά, παιδική θνησιμότητα, αβεβαιότητας, πληθωρισμού, περιβαντολογικής δράσης, οικονομικής ανισότητας, φοροδιαφυγή, ικανοποίησης πολιτών.
      Αν βρεθείς στη Ν. Αφρική με ποσοστό δολοφονιων 60% (τυχαίο νούμερο), τότε δεν σου φταίει άλλος που παίρνεις τέτοιο ρίσκο. Οπότε ναι, θα λάβεις σοβαρά υπόψην και τις έρευνες.

      Όσο για το τελευταίο (“πιστεύω ότι εξαρτάται από τον καθένα μας να αλλάξει τα πράγματα”) θα σου πω ειλικρινά ότι αυτή τη “βλακεία” (μεταφορικά μιλάω) την έχω ακούσει 1000 φορές. Το πρόβλημα συνήθως είναι ότι προσπαθούμε να λύσουμε τα κοινωνικά ζητήματα με ατομική σκοπιά, και τα ατομικά προβλήματα με κοινωνική σκοπιά. Η αλήθεια είναι ότι το έχουμε ένα θεματάκι να τα περιπλέκουμε.

      Τα κοινωνικά προβλήματα απαιτούν κοινωνικές προσεγγίσεις. Τα πολιτικά, το ίδιο. Τα οικονομικά, το ίδιο. Τα ατομικά, επίσης. Συλλογικό το πρόβλημα; Συλλογική πρέπει να είναι και η προσέγγιση.
      Ξαναφέρω ως παράδειγμα την διαφθορά. Δεν έχει λογική να πας σε έναν έναν ξεχωριστά (σε μερικά εκατομμύρια ανθρώπους) για να τους πεις για τα αρνητικά της διαφθοράς. Αν επιχειρήσεις κάτι τέτοιο, το πιθανότερο είναι να κάνεις μια τρύπα στο νερό. Χρειάζεται πιο οργανωμένη δράση και δυστυχώς είναι κάτι που τα θετικά αποτελέσματα εμφανίζονται μακροπρόθεσμα (αν και εφ’όσον η δράση εξακολουθεί να υφίσταται).
      Εναλλακτικά, αν το παιδί σου βγει κλεπτομανής και κάθεσαι και ασχολείσαι με την κλοπή ως κοινωνικό ζήτημα, μάλλον είναι καιρός να προσγειωθείς στη πραγματικότητα.

      Με το problem solving υστερούμε λίγο αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι μια λύση σε ένα πρόβλημα είναι, όπως και να το κάνουμε, μια λύση. Τώρα το αν κάποιος την έκανε επειδή το ήθελε ή επειδή εξαναγκάστηκε, λίγη σημασία έχει.

      Εγώ ευχαριστώ!

  25. Καλησπέρα Paul! Δεν απολογούμαι, εξηγώ:) και λέω ότι με χαρά να υπάρχει μία συζήτηση, η οποία γίνεται τουλάχιστον καλοπροαίρετα και χωρίς βρισιές:)

    Πάμε τώρα…

    με αυτά που διευκρίνησες και ανέπτυξες:) συμφωνώ, φυσικά.

    Για τις έρευνες και στατιστικές, θα επιμείνω όμως, όχι γιατί διαφωνώ μαζί σου στο ότι κάποιος τα κοιτάει και αυτά, αλλά γιατί πιστεύω ότι δεν είναι ο ΜΟΝΟΣ παράγοντας. Αλλιώς, όλοι – οι μη “μ**ακες”- όπως τους όρισες παραπάνω, θα είχαν μαζευτεί σε 5 πόλεις στον κόσμο. Το οποίο, δεν ισχύει και άρα συμπεραίνω ότι παίζουν και άλλοι παράγοντες που μας ωθούν στο να πάρουμε μία απόφαση, πέρα από τα επίπεδα ανεργίας, εγκληματικότητα κλπ. Και δεν νομίζω ότι όλοι όσοι δεν επιλέγουν τις 5 αυτές πόλεις, είναι χαζοί ούτε το κάνουν επειδή φοβούνται/δεν έχουν άλλη επιλογή. Έχει να κάνει με το τί ο καθένας μας στην τελική, θεωρεί ΠΙΟ σημαντικό, με ποια πράγματα μπορεί να την παλέψει και με ποια όχι. Ανθρώπινο είναι. Αυτό εννοούσα, αν δεν έγινα κατανοητή.

    Για την συλλογική προσέγγιση, σύμφωνοι. Και πάλι όμως, ξεκινάει με την αλλαγή στάσης και νοοτροπίας του ενός. Δεν εννοώ ως μονάδες να πάμε και να κάνουμε επανάσταση, εννοώ όμως ότι για να γίνει η συλλογική αυτή αλλαγή, ναι, εξαρτάται από τον καθένα από εμάς, που αποτελούμε μέρη του συνόλου και που αν δρούμε και σκεφτόμαστε συλλογικά, φυσικά και μπορούμε να κάνουμε πράγματα:)

    Τί λες;

    1. Αφού με ρωτάς την γνώμη μου, να σου απαντήσω πολύ γρήγορα λοιπόν.

      Στο πρώτο δεν θυμάμαι να έγραψα ότι είναι ο μοναδικός παράγοντας. Περισσότερο είπα ότι οι έρευνες και οι στατιστικές είναι ένας ΒΑΣΙΚΟΣ παράγοντας στην απόφαση. Σωστά λες ότι υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες. Αλλά κάποιοι από αυτούς είναι περιορισμοί όπως γίνεται με την γλώσσα ή την βίζα. Κατά τα άλλα, ναι έγινες κατανοητή.

      Για το άλλο, προσωπικά βλέπω ότι εκεί κάτω επικρατεί μια διαστρέβλωση σε πολλά θέματα. Στοιχηματίζω είναι λόγω κλίματος. Εγώ πάντως φόρους δεν διατίθεμαι να ξαναπληρώσω στην Ελλάδα για τα επόμενα 5-10 χρόνια αρχικά και μετά βλέπουμε. Τα αρνητικά της με ενοχλούν περισσότερο από τα αρνητικά άλλων χωρών. Άλλους ρεαλιστικούς τρόπους να συνεισφέρω (χωρίς να ζημιωθώ σημαντικά) δεν γνωρίζω.

  26. […] spark. Two recent examples are Manolis’ “Is the UK the promised land?”and Petroula’s “10 truths on modern migration” – if you can read Greek you will also find a very interesting discussion in the comments […]

  27. Επειδη ζω στην Βορεια Ευρωπη, θελω να μιλησω πρακτικα. Για να επιστρεψει καποιος απο το “εξωτερικο” στην Ελλαδα σημαινει οτι εχει βρει εργασια. Επισης, σημαινει οτι ο μισθος που θα παρει του καλυπτει εξοδα στεγασης κ αλλα βασικα εξοδα ωστε να μπορει να ζει αξιοπρεπως κ χωρις βοηθεια απο συγγενεις κ φιλους. Επισης, θα πρεπει να ειναι διατεθειμενος να ζησει με τα λιγα κ να μην εχει υψηλες προσδοκιες για την επαγγελματικη του σταδιοδρομια κ την ποιοτητα της ζωης του γενικοτερα. Τελος, και να ηθελε καποιος να γυρισει, μπορει;

  28. Το 30% ανεργία τα λέει όλα. Και δεν αφορά μόνο τις καλές δουλειές. Αφορά και τις δουλειές που αν μας άφηνε το σύστημα (εγώ π.χ. έγω τεράστιο πρόβλημα να αλλάξω ταμείο) ευχαρίστως θα κάναμε. Δεν εχει σχέση ούτε με πείσμα, ούτε με τρέλα.
    Σε χώρες που έχει ανεργία 5% ναι OK να πεις ότι αν το βάλεις κάτω είναι έλλειψη πείσματος.

  29. Επίσης καλό είναι να μην διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα για να υποστηρίξουμε τις αποφάσεις που έχουμε πάρει. Και ο Έλληνας που ζορίζεται (είτε εδώ είτε έξω) και ο τύπος από την Ερυθραία είναι θύματα αντικειμενικά και καλό είναι να το αποδεχτούν. Αν ο τύπος από την Ερυθραία δεν το πιστεύει βρίσκεται σε άρνηση.
    Αν τώρα δεν θεωρείς καλό να παραπονιέται κάποιος, αυτό είναι απόλυτα σεβαστό, αλλά είναι δικό σου θέμα.

  30. Νομιζω οτι σαν εθνος εχουμε ενα ειδος κομπλεξ.Ειμαστε Ευρωληγουρηδες που λεει και ο Ζουραρις….πηγαινω στο εξωτερικο για σεμιναρια ή meeting ή για διακοπες.Μου αρεσει μονο για 10 μερες ,μετα απο λιγο θελω να γυρισω γιατι εδω ειναι οι ανθρωποι μου…..ψαχνομαι για εξωτερικο μονο για λογους βιοποριστικους.Αν η Ελλαδα ειχε σοβαρη οικονομια δεν υπαρχει λογος για relocation….ειπε καποιος προηγουμενα για πωλητες και μαγαζια….εχω βρεθει στο Μοναχο σε κεντρικο πολυκαταστημα , μιλαω αγγλικα και ο πωλητης με το ζορι γυριζει να με κοιταξει γρυλλιζοντας…στην γερμανοφωνη ελβετικη Βερνη , ενας στο tourisme office , μου μιλησε αποτομα οταν ζητησα περαιτερω διευκρινηση….ειμαστε ωραιος και φιλοτιμος λαος , απλα η φτωχεια φερνει γκρινια

  31. sebilion · · Reply

    Εγώ έφυγα όταν ήμουν 18 για Αγγλία, γιατί δεν πέρασα Αγγλική φιλολογία που ήθελα και η μαμά μου δεν είχε λεφτά να πληρώσει ΙΕΚ. Έφυγα για τρεις λόγους, δεν ήθελα να είμαι βάρος στην οικογένεια μου που είχε οικονομικό πρόβλημα. Ήθελα επίσης να σπουδασω για να μπορώ να γυρίσω και να έχω λίγες ελπίδες πως θα βρω δουλειά μιας και για 6 μήνες δεν μπόρεσα να βρω τίποτα το 2011 που ήταν και καλύτερα τα πράγματα ακομα. Και το ποιο σημαντικό είναι πως αν πέσει η Ελλάδα πολύ από εδώ μπορώ να βοηθήσω την οικογένεια μου και τους φίλους ενώ στην Ελλάδα θα ήμουν παντελώς άχρηστη. Μου λείπει η Ελλάδα πολύ, αλλά όλοι κάνουμε θυσίες. Και πότε μου δεν νιώθω τουρίστας όταν γυρνάω για διακοπές, γιατί απλά ενημερώνομαι και ξέρω τι γίνεται, το ότι είμαι μακριά δεν σημαίνει ότι ξέχασα από που ήρθα η ότι έχω την ψευδαίσθηση πως μια μέρα θα είμαι Αγγλίδα και θα πάψει να με ενδιαφέρει η Ελλάδα. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ! Άλλο τουρίστας άλλο μετανάστης.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: