91-100. Ενα ευχαριστω για τους Δασκαλους μας

Κάθε Άνθρωπος που συναντούμε στη ζωή μας είναι Δάσκαλός μας. Είτε μας αρέσει το μάθημα που μας δίνουν, είτε όχι, είναι εκεί για ένα σκοπό: για να γίνουμε εμείς καλύτεροι. Χρειάζεται θάρρος και ειλικρίνεια με τον εαυτό μας για να το αποδεχθούμε αυτό…γιατί οκ με τους αγαπημένους δασκάλους μας, αλλά πώς είναι δυνατόν κάποιος που μας βγάζει “εκτός εαυτού”, μας κάνει να χάσουμε τον ύπνο μας, μας στεναχωρεί, να είναι Δάσκαλός μας; Και πώς είναι δυνατόν να είμαστε ευγνώμονες για κάτι τέτοιο;

image

Το τέλος αυτού του οδοιπορικού στους 100 πρωτοπόρους της Μάθησης στην Ελλάδα είναι αφιερωμένο σε 10 ανθρώπους* που αποτελούν για μένα πηγή έμπνευσης, φάρο αγάπης και δύναμης. Καλά, δεν ζω και κανένα δράμα, αλλά ξέρετε: κάποιες ημέρες είναι λίγο πιο δύσκολες από άλλες. Τους ζήτησα λοιπόν, σαν ένα ευχαριστώ μου προς εκείνους (αυτό δεν το ήξεραν βέβαια), να μοιραστούν εκείνοι τους δικούς τους πρωτοπόρους από τον χώρο της Μάθησης στην Ελλάδα (κυρίως). Πάμε λοιπόν.

91. Καμιά φορά νομίζουμε ότι κανείς άλλος δεν “βλέπει” την ψυχή μας. Πριν από λίγο καιρό, σε μία από τις δύσκολες ημέρες που σας έλεγα παραπάνω, μου λέει η Ζήλη “Μην ανησυχείς, εσένα και στην έρημο να σε αφήσουν με το απόλυτο τίποτα, θα τα βγάλεις πέρα”. Η Ωραιοζήλη, η Ζήλημου, το Ζηλάκι στο κινητό, η αδελφή μου είναι κυριολεκτικά εκεί από το πρώτο μου βήμα και σκέφτομαι πόσα ακόμα έχω να μάθω από εκείνη!

Στο Νηπιαγωγείο, η κα. Ναυσικά, στο Δημοτικό η κα. Γεωργία, η κα. Κατσικέρη, η κα. Δώρα, ο κ. Αντώνης, ο κ. Λευτέρης, πολλοί περισσότεροι στο Γυμνάσιο και Λύκειο, είναι αυτοί που με συνόδευσαν στα χρόνια της εκπαίδευσής μου και εμπλούτισαν αυτά, ενισχύοντας τη δίψα για μάθηση– άλλοι με θετικά ερεθίσματα και άλλοι με παραδείγματα προς αποφυγή. Πιο πολύ, όμως, από όλους αισθάνομαι ότι πρέπει να ευχαριστήσω τον Prof Robert Bradgate, καθηγητή μου στο μεταπτυχιακό, όχι τόσο για τη δεδομένη γνώση του όσο γιατί μας προκαλούσε την αμφισβήτηση ώστε να βλέπουμε πέρα από το προφανές.

92. 20 χρόνια μαζί, με πολλά παιχνίδια μπάσκετ μαζί, με πολλά νεύρα για όλες τις φορές που μου έκλεβε την μπάλα, με υπέροχες αναμνήσεις από το Φαράγγι της Σαμαριάς πρόπερσι το καλοκαίρι, από την Σαντορίνη, το Ψαροπούλι, την Αμφίκλεια, η Βίκυ Η. είναι η μία από τις δύο καλυτερότερες φίλες μου στον κόσμο, η οποία τυχαίνει να είναι και δασκάλα αγγλικών φοβερή και ξακουστή.

Ο αθλητισμός δεν ήταν σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Μέχρι που στα 24 μου ασχολήθηκα τυχαία με τις πολεμικές τέχνες. Από τότε είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Σε κάθε προπόνηση ανακαλύπτεις έναν άλλο εαυτό. Όταν κουράζεσαι και λες «θα συνεχίσω», όταν λαχανιάζεις και λες «θα τα καταφέρω». Όταν ακους απο τον συναθλητή σου «μην τα παρατάς, έλα να κάνουμε την άσκηση μαζί». Όταν ακούς απο το δάσκαλο «μπορείς, πίστεψε το!».Κι εσύ απλά το πιστεύεις και συνεχίζεις. Έκανα φίλους, έμαθα να πειθαρχώ, να επιμένω στους στόχους μου και να βλέπω την ήττα σαν μια αφορμή να προσπαθήσω περισσότερο. Το πείσμα και η αγωνιστικότητα που σου προσφέρει ο αθλητισμός είναι κάτι που δεν μαθαίνεις στα βιβλία. Αλλά σιγουρα κρύβεται σε όλους μας και το μόνο που λείπει είναι ένα δάσκαλος που θα σου το βγάλει.

93. Η Αλεξία Β. είναι από τους ανθρώπους που φωτίζουν το δωμάτιο όταν μπαίνουν σε αυτό. Φωτίζουν την ημέρα σου, φωτίζουν μία συζήτηση, μία συνάντηση. Είναι από τους ανθρώπους που απαντούν στις δυσκολίες και στο σκοτάδι με φως. Όχι με λόγια, αλλά με όλο τους το είναι.

Από την ηλικία που με θυμάμαι πάντα κρατούσα μία ρακέτα του τέννις. Ξεκίνησα να παίζω όταν ήμουν 5 χρονών και άλλαξα πολλούς προπονητές, αλλά αυτόν που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι τον κο. Φώτη. Ο κος. Φώτης ήταν προπονητής μου για 2 χρόνια μόνο, αλλά συνέβαλε σημαντικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Πέρα από το να μάθω τέννις τον ενδιέφερε να μου περάσει αξίες, τον ενδιέφερε να διαμορφώσω μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Μ’ έμαθε να παλεύω, να μην τα παρατάω, να διαχειρίζομαι τα συναισθήματα μου και συγχρόνως να απολαμβάνω την κάθε στιγμή. Πέρναγα φανταστικά, γέλαγα και μάθαινα πάρα πολλά. Παράλληλα, ήθελε να έχω μία ισορροπία στη ζωή μου και να μπορώ να συνδυάσω ένα σπορ με μία καλή ακαδημαϊκή πορεία. Μία από τις στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ λοιπόν, ήταν όταν ήμουν 1η γυμνασίου και θα έδινα το Lower. Με έβαζε να κάνω ασκήσεις στο τέννις, να τρέχω πάνω κάτω, να καρφώνω την μπάλα και συγχρόνως να του λέω την ορθογραφία αγγλικών λέξεων. Με αγαπούσε πολύ και χάρη σ’ εκείνον έχω αναπτύξει κάποια χαρακτηριστικά τα οποία τα κρατάω σφιχτά μέχρι σήμερα, και απολαμβάνω ακόμα και σήμερα να παίζω τέννις με τους φίλους μου.

94. Με τον Κωσταπάνο Μηλιαρέση δουλέψαμε μαζί σε πρότζεκτς στην AIESEC, στο TEDx και πριν από 1 περίπου χρόνο στον οργανισμό που ξεκίνησε, την GloVo. Όταν για κάποιο training session που έκανα για τους εθελοντές τους πάνω στο θέμα της Δημιουργικότητας, του ζήτησα αν θα μπορούσα να έχω μπάλες μπάσκετ, εκείνος μου απάντησε απλά: “Πόσες;”

“Don’t let schooling interfere with your education.” Ακόμα κι αν άκουσα την συγκεκριμένη φράση του Mark Twain σχετικά πρόσφατα, είχα φροντίσει να την θέσω σε εφαρμογή από πολύ μικρή ηλικία. Ο  προσκοπισμός μου έμαθε να είμαι ανεξάρτητος και να συνεργάζομαι, η AIESEC μου έδωσε την δυνατότητα να δοκιμαστώ σε περισσότερες από 10 χώρες και στο TEDxAthens είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με ανθρώπους που δεν έπαψαν ποτέ να με εντυπωσιάζουν!  Η αληθινή εκπαίδευση τελικά, είναι γι’ αυτόν που την θέλει και ξέρει πως να μαθαίνει και να αναπτύσσεται. Το μικρόβιο της περιέργειας, της ανακάλυψης νέων δρόμων ή ακόμα καλύτερα της δημιουργίας αυτών, η αποδοχή της αποτυχίας και η επιμονή είναι για μένα και η ουσία της!

95. Καλοκαίρι του 2011. Γνώρισα την Κωνσταντίνα Τσόερερ και δουλέψαμε μαζί στην διοργάνωση 2 Start up Live events στην Αθήνα. Όταν είσαι στην ξενιτιά (και φανταστείτε τώρα λίγο μπουζούκι στο background…:)) και διαβάζεις ό,τι διαβάζεις και βλέπεις ό,τι βλέπεις στις ειδήσεις και στο newsfeed και η καρδιά σου θέλει θέλει θέλει να γυρίσει, αλλά το σκέφτεται και το σκέφτεται και το ξανασκέφτεται, χρειάζεται κάποιος να σου πει “Έλα. Όλα θα πάνε καλά. Κάντο.” Η Κωνσταντίνα ποτέ δεν μου το πε, ξέρει και εκείνη ότι αυτές οι αποφάσεις είναι καθαρά προσωπικές, αλλά έκανε κάτι πιο ουσιαστικό. Μου το έδειξε.

Δεν μεγάλωσα στην Ελλάδα. Ήρθα εδώ στα 18. Σπούδασα όμως εδώ, Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία, και ζω εδώ 13 χρόνια. Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, αντίθετα με όσα λένε κάποιοι, προσέφερε πολλά. Μεταξύ άλλων, κάποιους αξιόλογους καθηγητές που είναι και ωραίοι άνθρωποι (χαρακτήρες). Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο λοιπόν, ο Δημήτρης Χριστόπουλος “φταίει” που μέχρι σήμερα προσπαθώ να μάθω και να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο σχετικά με τις ελευθερίες μας, τον σεβασμό στην διαφορετικότητα. Αυστηρός αλλά δίκαιος, και νέος. Όμως θεωρώ πως το μεγαλύτερο σχολείο μέχρι και σήμερα, είναι οι κοινότητες, άτυπες και μη, που δείχνουν “μεράκι” και αλληλεγγύη σε ότι κάνουν, με σεβασμό στην κοινωνία, την διαφορετικότητα, τον διάλογο, τον άνθρωπο. Είναι το καθημερινό μάθημα για το πως τα ρομαντικά-ιδεαλιστικά οράματα μπορεί να έχουν και ρεαλιστική υπόσταση.

96. Ο Νίκος Παυλάκος είναι Σύμβουλος Σταδιοδρομίας και συνιδρυτής στην Orientum, για την οποία σας έχω μιλήσει. Γνωρίζει τα της Παιδείας από μέσα και από έξω όσο λίγοι στον χώρο και είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος θα μοιραστεί την γνώση αυτή με γενναιοδωρία και υπομονή, όταν του το ζητήσεις. Λέει άφησε το επάγγελμα του δασκάλου, αλλά εγώ νομίζω ότι δάσκαλος γεννιέσαι τελικά, και αν γεννιέσαι έτσι, δεν σε αφήνει ποτέ.

Ως απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Ρόδο, είχα αποφασίσει ότι οι παιδαγωγικές σπουδές μου άρεσαν πάρα πολύ, αλλά το επάγγελμα του δασκάλου προσωπικά δεν μου ταίριαζε και ιδιαίτερα. Αντίθετα, αποτελούσε τεράστια πρόκληση να ασχοληθώ με κάτι που θα συνδύαζε την εκπαίδευση, τη δημιουργία υλικού (content), την παροχή βοήθειας σε άλλους (κατά προτίμηση μαθητές λυκείου και φοιτητές) και, τελικά, τη χρήση της επιστήμης για τη δημιουργία πρακτικών εφαρμογών και τεχνικών στο χώρο της εκπαίδευσης. Μετά το 1ο  εξάμηνο παρακολούθησης του μεταπτυχιακού μου κατάλαβα ότι είχα βρει το καταλληλότερο για εμένα περιβάλλον που θα με βοηθούσε να αναπτύξω όλα αυτά που είχα στο μυαλό μου. Καθηγητές όπως ο Μιχαλής Κασσωτάκης, η Δέσποινα Σιδηροπούλου ο Αριστοτέλης Κάντας και άλλοι, συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να μου δώσουν άπειρα ερεθίσματα για αναζήτηση και δημιουργία αυτών που εγώ θεωρούσα απαραίτητα για το συγκεκριμένο αντικείμενο. 13 χρόνια μετά, δεν μπορώ να μην θυμάμαι το πρόγραμμα εκείνο και τους ανθρώπους αυτούς, που μου άνοιξαν μια πόρτα σε έναν τόσο όμορφο χώρο της εκπαίδευσης, και όχι μόνο. “Ο κατάλληλος άνθρωπος στις κατάλληλες σπουδές”, είναι το μότο της εταιρείας μας και η προσωπική μου επιδίωξη τόσα χρόνια!

97. Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, λένε. Λίγο τρέλα κάνει καλό, λέω. Η Ειρήνη Παπαγιαννούλη, μοιράζεται την αγάπη μου για την Μάθηση, έχει μία όμορφη ψυχή και ποτέ μα ποτέ δεν κάθεται ήσυχη. Ούτε με 48 πυρετό. Εδώ και πολλά χρόνια ασχολείται με υπέροχα πρότζεκτς και είμαι σίγουρη ότι πολλά πολλά όμορφα έρχονται για εκείνη…

Ήταν ο μόνος που ξέφευγε από την «ύλη», για να συζητήσει την πραγματικότητα. Ήταν ο μόνος που τα Σάββατα μας πήγαινε στην Πολιτεία και την Εστία να αγοράσουμε βιβλία και μετά κάπου εκεί γύρω για καφέ. Ήταν εκείνος που άλλαξε εντελώς τις σχολικές γιορτές, ήταν εκείνος που, αν και «εναλλακτικός» τύπος, του Αγίου Βαλεντίνου δεν έκανε μάθημα, αλλά μας έβαλε να ακούσουμε το «Μονόγραμμα» του Ελύτη. Ήταν εκείνος που θυμάμαι μια πολύ θλιβερή μέρα πριν περίπου 10 χρόνια να μας μιλά για το θάνατο και την απώλεια και τα εμπόδια στη ζωή που φαίνονται απροσπέλαστα και πως τελικά ο χρόνος επιδρά ευεργετικά στο τέλος, μπορεί να μην εξαφανίζει τις πληγές, αλλά τις επουλώνει. Θυμάμαι πόσο κενά μου φαίνονταν τότε αυτά τα λόγια, και πόσο δίκιο είχε τελικά. Και θυμάμαι πως ήταν τα δικά του λόγια εκείνης της ημέρας που σκεφτόμουν και πάλι έβρισκα κενά τη μέρα που έμαθα για το θάνατό του. Ένα ευχαριστώ που δεν ξέρω αν έδωσα ποτέ στην πλήρη έκτασή του, νομίζω το χρωστάω στον Πάνο Οικονόμου, τον κύριο Οικονόμου. Τον δάσκαλο αυτό που είχα την απίστευτη τύχη να γνωρίσω και τη δική μου απόδειξη για το πως ένας δάσκαλος μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο στην παιδεία του καθενός.

98. Η φιλενάδα σε μία περίοδο που άλλαξαν πολλά στην ζωή μας – όπου γνωρίζουμε έρωτες (εγώ δηλαδή, εκείνη τον είχε βρει τον αγαπημένο της), χωρίζουμε από έρωτες, βρίσκουμε την πιο τέλεια, απίστευτη, υπέροχη δουλειά στον κόσμο, αφήνουμε/χάνουμε την πιο υπέροχη, απίστευτη, τέλεια δουλειά στον κόσμο, αλλάζουμε φιλίες, παίρνουμε αποφάσεις ζωής – είναι ένας άνθρωπος πανέμορφος, αγαπημένος που όταν αμφέβαλα για το αν όντως θα καταφέρω την στροφή καριέρας να την “πάρω” σωστά, εκείνη μου έλεγε “Ναι. Κάνε τα όνειρά σου πραγματικότητα.” Η Γεωργία Α. είναι η φίλη αυτή και ναι, καλά σκέφτεστε, είναι αγαπημένος, άνθρωπος μοναδικός.

Είναι απίστευτο πώς μπορεί να καθορίσει την επαγγελματική σου πορεία ένας καθηγητής..Τρίτη Γυμνασίου είχαμε έναν καθηγητή Φυσικής, που με έκανε να μισήσω τη φυσική, να την αντιμετωπίζω με τρομάρα. Δεν αγαπούσε αυτό που έκανε, έμπαινε στην τάξη με ύφος τιμωρού, να διδάξει ένα, έτσι κι αλλιώς, δύσκολο μάθημα . Ήμουν σίγουρη ότι προκειμένου να την αποφύγω, θα πήγαινα 4η δέσμη. Με τρόμαζε η ιδέα και μόνο να διαβάσω Φυσική για να δώσω Πανελλήνιες. Ώσπου 1η Λυκείου ήρθε στο σχολείο μας ο Κύριος (με Κ κεφαλαίο) Σταθόπουλος. Ένας άνθρωπος γλυκός, υπομονετικός, με όραμα κι αγάπη και για τα παιδιά, και για το αντικείμενό του, τη Φυσική. Μέσα σε λίγους μήνες, βρήκα το δρόμο μου, αγάπησα τη Φυσική, τη Χημεία, την 1η δέσμη. Μας έμαθε να σκεφτόμαστε, να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα με θάρρος, και να μην αφήνουμε τίποτα να μας τρομάζει. Σήμερα, επιστήμων πληροφορικής, 15 χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από το Λύκειο, ακόμη αναρωτιέμαι πού θα με είχε βγάλει ο δρόμος, αν δεν είχε έρθει κοντά μας ο Κύριος Σταθόπουλος. Ευχαριστώ Κύριε, θα σας θυμάμαι πάντα!

99. Με την Στέλλα Κάσδαγλη μας ενώνει μία κοινή αγάπη. Μία αγάπη για το γράψιμο. Εκείνη βέβαια, πολύ πιο ολοκληρωμένα δείχνει την αγάπη της αυτή: κινείται, αναπνέει, δημιουργεί μέσα από τέχνη της. Είναι συγγραφέας, μπλόγκερ και δεινή αρθρογράφος. Ένας όμορφος άνθρωπος, μία εμπνευσμένη και παρούσα ψυχή που βάζει στο χαρτί δύσκολες στιγμές της και τις μοιράζεται με όλους μας γιατί για εκείνη αυτό έχει νόημα, έχει σημασία.

Τα εξωσχολικά μου βιβλία, βιβλία ατελείωτα που καμιά φορά, επειδή δεν είχα πολλά λεφτά, τα αγόραζα, τα επέστρεφα ύστερα από δύο μέρες, διαβασμένα αλλά άθικτα, και έπαιρνα άλλα.

Τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του σχολείου, που μ’ έβαζαν να σημειώνω ποια «εξωσχολικά» βιβλία θ’ αγόραζα μετά.

Η Σοφία Πορίχη, ο Γιάννης Τσιλιγιάννης, η Πόπη Κορρέ, η Σωτηρία Αργυράκη, η Αφροδίτη Κανδύλη, η Έφη Καραμποΐκη, οι καθηγητές που έδωσαν νόημα στα πράγματα.

Οι σημειώσεις μου, ο τρόπος που έμαθα να μεταγράφω τα πράγματα που διάβαζα ή άκουγα στο δικό μου κώδικα –ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύω ακόμα και σήμερα την πραγματικότητα.

Το κουνγκ-φου, εκεί που έμαθα ότι πονάω δε σημαίνει σταματάω. Εκεί που άρχισα να μαθαίνω πώς είναι να δυναμώνεις και να πολεμάς.

Κι όλα τα λάθος, τα στραβά, τα ατελή, τα άσχημα, τα άδικα, τα καθόλου ιδανικά της ελληνικής παιδείας, ίσως αυτά που μας κάνουν να θέλουμε και να προσπαθούμε ακόμα πιο πολύ να φτιάξουμε τα πράγματα –και πρώτα απ’ όλα εμάς.

100. Για το τέλος, η σειρά μου.  Πόσα ευχαριστώ να πω για τον άνθρωπο που μου έμαθε πώς να αλλάζεις λάστιχο στο ποδήλατο, πώς να ανεβαίνεις σε μηχανή, πώς να παίζεις κουν καν, ξερή και αγωνία στα χαρτιά τίμια… και ακόμα πιο σημαντικό: πώς να σέβεσαι τον άνθρωπο απέναντί σου, να είσαι ξεκάθαρος με αυτά που λες και θες και πώς να χαμογελάς στη ζωή , ακόμα και την στιγμή που “οι άγγελοί σου έρχονται να σε πάρουν”. Στον αγαπημένο μου παππού Πέτρο, λοιπόν. Εκτός θέματος μπορεί να σκεφτείτε, αλλά όχι, δεν είναι καθόλου.

Να είστε όλοι καλά.

Πετρούλα

* Ελπίζω να καταλάβατε τώρα γιατί επέμενα ότι ήθελα από εσάς και μόνο τα quotes:-) 

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: