10 αληθειες* για την επιστροφη στην Ελλαδα

Τον Ιανουάριο του 2012 επέστρεψα στην Ελλάδα, μετά από 7 χρόνια ζωής στο εξωτερικό. Το 2014 έγραψα “10 αλήθειες για την μοντέρνα ξενιτιά”, το οποίο διάβασε κόσμος.

Πολύς.

Screen Shot 2019-07-14 at 12.49.41 PM

Μετά από 5 χρόνια λοιπόν και με αφορμή την επιστροφή μιας φίλης μου, της Κωνσταντίνας, στην Αθήνα αλλά και επειδή το θέμα απασχολεί πολλούς μας, είπα να γράψω και εγώ κάτι. Πάμε.

1.Όσοι είστε ακόμα έξω μας λείπετε. ΟΚ;

Ναι, σεβόμαστε την απόφασή σας, την καταλαβαίνουμε γιατί σας αγαπάμε και θέλουμε το καλύτερο για εσάς, αλλά μας λείπετε. Αν δεν σας το λένε αρκετά οι δικοί σας, αν δεν το δείχνουμε κάθε μέρα – γιατι πόσο δράμα πια να αντέξει μια ψυχή :)- να το θυμάστε. Και αν φοβάστε για το πώς θα είναι τα πράγματα όταν και αν επιστρέψετε, να ξέρετε ότι ναι, δύσκολα θα είναι, αλλά θα τα περνάμε μαζί.

2. Η ζωή στην Αθήνα είναι δύσκολη.

Από το 2012 που γύρισα έχω ζήσει αρκετή από την οικονομική και πολιτική αστάθεια της κρίσης εδώ. Έχω ζήσει επιβολή capital controls στο αεροδρόμιο στην Ρώμη μην γνωρίζοντας αν θα μπορώ να βγάλω λεφτά για να γυρίσω σπίτι μου στην Αθήνα, έχω ζήσει αλλαγές στο ΦΠΑ και στις ασφαλιστικές εισφορές μου – ελεύθερη επαγγελματίας όντας – που είναι αρκετές για ένα minor τουλάχιστον εγκεφαλικό, έχω ζήσει φίλους και συγγενείς να χάνουν τις δουλειές τους και έχω ζήσει την αλλαγή στην πόλη μιας που δουλεύω στο κέντρο (Πεδίο του Άρεως) και μετακινούμαι καθημερινά με τα ΜΜΜ. Η ζωή λοιπόν δεν είναι ούτε φθηνή ούτε εύκολη στην καθημερινότητά της και αν αρχίσω με τα πράγματα που με ενοχλούν πιθανόν να μου πάρει 2 σελίδες…και θα βαρεθείτε και θα μαυρίσει η ψυχή σας. Και δεν το θέλω.

3. Στην Ελλάδα παίρνουμε πολλά πράγματα ως δεδομένα. Κακώς.

Πρόσφατα έζησα στο Μπουένος Άιρες για ένα μήνα. Για διακοπές, μόνη μου. Ένα ταξίδι από αυτά που είναι στη λίστα του καθενός μας για χρόοοοοοονια! Το συστήνω ανεπιφύλακτα και αν πάτε, πείτε μου γιατί θέλω να το ξαναεπισκεφθώ.

Επίσης, έχω πατήσει το πόδι μου σε αρκετά μέρη (βλ. τα μπλε).

amCharts (1).jpg

Να σας πω λοιπόν τί παίρνουμε ως δεδομένο στην Ελλάδα και που εμένα μου ομορφαίνει την καθημερινότητά μου.

  • Το ελληνικό φως. Δεν υπάρχει αλλού.  Τί να εξηγώ; Ακόμα και η πιο συννεφιασμένη μέρα στην Ελλάδα έχει μια φωτεινότητα που δεν την συναντάς αλλού. Ακόμα και το σούρουπο. Και αν νομίζετε πως αυτό δεν είναι και τόσο σημαντικό, σας προκαλώωωωωωωωωω να διαβάσετε τη σημασία της βιταμίνης D για τον άνθρωπο και να ζήσετε χωρίς τον ήλιο μας για κάποιο χρονικό διάστημα. Αν δεν καταλάβετε τη διαφορά, πείτε μου.
  • Την ασφάλεια στην πόλη. Ναι, θα πέσετε να με φάτε, το ξέρω. Στο Μπουένος Άιρες όταν έφθασα μου είπαν να μην βγαζω το κινητό μου στον δρόμο και να μην περπατάω μόνη μου. Το οποίο παρεμπιπτόντως είναι λίγο δύσκολο αν δεν ξέρεις την πόλη, την γλώσσα και είσαι μόνη σου. Όχι το βράδυ, όχι στην La Boca (δες παρακάτω), που είναι μια από τις περίεργες περιοχές, αλλά που αξίζει κανείς να επισκεφθεί για τον “ναό”, το γήπεδο της Boca Juniors, αλλά γενικώς. Τους αγνόησα εν μέρει, αλλά μετά από μερικές ημέρες διάβασα για ένα τουρίστα που τον πυροβόλησαν επειδή αντιστάθηκε να δώσει το κινητό του στις 8μμ στη Ρεκολέτα, μια περιοχή σαν το δικό μας Κολωνάκι να καταλάβετε, και έτσι έχασε το πόδι του. Και μαζεύτηκα.

la-2Bboca

  • Το βάθος των σχέσεων. Δεν θέλει και πολύ για να βγεις για έναν καφέ, για να κλείσεις μια συνάντηση, για να ξεφύγεις από τον πληθυντικό, για να τα π(ι)εις με έναν φίλο όταν αισθάνεσαι σαν να περνάει από πάνω σου τρένο ή όταν η καθημερινότητά σου είναι δύσκολη ή να πεις μια καλή κουβέντα με τον γείτονα ή τον φούρναρη. Είναι πιο εύκολα τα πράγματα, το άνοιγμα της ψυχής και το “μαζί” είναι πιο απλά. Στις καλές παρέες ε; Όχι όπου να ‘ναι. Αυτές οι καλές παρέες είναι η άγκυρά μας.

4. Έχουμε εκπαιδευτεί στα δύσκολα.

Πολλοί από εμάς. Γιατί εξαρτάται φυσικά από το πώς έχει μεγαλώσει κανείς. Αλλά ένα resilience (ανθεκτικότητα νομίζω στα ελληνικά) το καλλιεργεί κανείς αν έρθει σε επαφή με δημόσιες υπηρεσίες, κινηθεί με τα ΜΜΜ, διαβάζει ειδήσεις, παρακολουθήσει συζητήσεις στη Βουλή και παραμείνει ατάραχος κλπ. Και πιο νωρίς ακόμα, από την παιδική μας ηλικία έχουμε εκπαιδευτεί να βρίσκουμε λύσεις, παραθυράκια για να κάνουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας. Τί θέλω να πω; Αν το σκέφτεσαι να γυρίσεις και για οποιοδήποτε λόγο φοβάσαι, να ξέρεις ότι ήδη υπάρχει κάτι στο DNA σου που θα σε βοηθήσει να φτιάξεις εδώ τη ζωή σου.

5. Οι σωστές προσδοκίες είναι το παν.

Πριν αποφασίσεις, να έχεις ξεκαθαρίσει στο μυαλό σου τί συμβιβασμούς είσαι διατεθειμένη να κάνεις. Στον μισθό – και άρα καθημερινές συνήθειες – στις προοπτικές καριέρας, στην καθημερινή σου ζωή εκτός δουλειάς, ή στις σχέσεις σου. Βάλε τις προτεραιότητές σου και μην ζητάς πράγματα τα οποία έχουν 0,000000000001% πιθανότητα να πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα το 2020. Για αυτό, πριν έρθεις κάνε την έρευνά σου, μίλα με φίλους και γνωστούς και μην βασιστείς μόνο στο συναίσθημα.

6. Ο σκοπός παίζει τον ρόλο του.

Διάβασα πρόσφατα αυτό το άρθρο και το θεώρησα αρκετά ενδιαφέρον, μιας που βάζει στο τραπέζι 3 σημαντικούς παράγοντες για τα κίνητρα των εργαζομένων: Καριέρα, Κοινότητα και Σκοπό. Για όσους λοιπόν το να προσφέρουν αξία πίσω στην Ελλάδα με το να δουλεύουν και να ζουν εδώ είναι σημαντικό, πρώτον σας νιώθω και δεύτερον θα βρείτε πως η καθημερινότητά σας αποκτά άλλο νόημα και οι δυσκολίες από απροσπέλαστα εμπόδια γίνονται κομμάτι του παιχνιδιού που απλά πρέπει να μάθετε να χειρίζεστε.

7. Είστε δίπλα στις πιο σημαντικές στιγμές των αγαπημένων σας. Και στις λιγότερο σημαντικές.

Στα γεννητούρια, στα γενέθλια, στις αρρώστιες, στους γάμους, στις βαπτίσεις, στο σούπερ μάρκετ, στις ματαιώσεις, στις στεναχώριες, στα καλοκαιριάτικα μεσημέρια και στα γλυκά βράδια του Σεπτέμβρη, στις βροχές που έχει κολλήσει το σύμπαν στην Αθήνα στις γιορτές κοκ. Είστε εδώ. Με φίλους και οικογένεια. Εγώ αυτό, προσωπικά, αισθάνομαι ότι είναι η μεγαλύτερη “ανταμοιβή”μου αυτά τα 7 χρόνια και δεν θα το άλλαζα με τίποτα.

8. Μην γυρίσετε για κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό σας.

Γιατί αλλιώς θα γκρινιάζετε και όχι, δεν θέλουμε άλλους γκρίζους ανθρώπους εδώ. Και όταν λέω για τον εαυτό σας, εννοώ το εξής: με βάσει τις προτεραιότητες που έχετε στη ζωή, τους στόχους σας, εσείς θα επιλέξετε αν θα γυρίσετε να είστε κοντά στους αγαπημένους σας, εσείς θα επιλέξετε αν είναι το καλύτερο βήμα για την καριέρα σας, εσείς θα επιλέξετε αν είναι η καλύτερη κίνηση και σας φέρνει πιο κοντά στο όραμα που έχετε για τον εαυτό σας και σε αυτό που θέλετε να προσφέρετε στον όμορφο ετούτο κόσμο. Τί; δεν έχετε ιδέα; Βρείτε την. Πριν.

9. Αν η επιστροφή δεν σας βγει όπως την θέλετε, ξαναφύγετε.

Απλά τα λέω, το ξέρω, και η πραγματικότητα είναι πιο δύσκολη. Το κατανοώ. Και όταν κάποιος έχει μια οικογένεια και ολόκληρη ζωή στημένη, ακόμα πιο δύσκολα παίρνει την απόφαση να ξαναφύγει. Αν όμως, το προσπαθήσετε με νύχια και με δόντια και η ζωή σας εδώ έχει καταντήσει αντικειμενικά μαρτύριο, κάντε στον εαυτό σας τη χάρη και με ό,τι περίσσευμα ψυχής έχετε, προσπαθήστε για κάτι καλύτερο, αλλού. Όπως μου είπε και ένας Καθηγητής στη δουλειά μου “όσο περισσότερο χρόνο αφήνεις ένα σφάλμα να υπάρχει, τόσο μεγαλύτερη ζημιά κάνει και δυσκολεύει η διόρθωσή του.” Μία φορά ζούμε, όσα χρόνια και να είναι αυτά, και οφείλουμε στον εαυτό μας γαλήνη, ευτυχία και ειλικρίνεια. Μόνο που αυτά έρχονται όχι στην βόλεψη, αλλά στο ρίσκο.

10. Μην τα μουτζώσεις όλα.

Μία από τις πρώτες ερωτήσεις που λαμβάνω (ακόμα!) όταν λέω σε κάποιον ότι γύρισα, μαζί με το σχετικό πλάγιασμα του κεφαλιού και το βλέμα “καημένο κορίτσι” είναι “Δεν πέρναγες καλά, ε;”. Όχι. Κάποιος μπορεί να φύγει από μία κατάσταση όχι μόνο αν δεν περνάει καλά, αλλά επειδή απλά τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους και επειδή βλέπει κάπου ακόμα πιο όμορφα. Όταν λοιπόν φύγεις και επιστρέψεις με το καλό, για να κλείσει ο κύκλος μέσα σου χρειάζεται ένα πράγμα: ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ, για όλα αυτά που είδες, γεύτηκες, ένιωσες και πάνω από όλα έμαθες.

—–

Για εμένα, η επιστροφή δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Πέρα από την δουλειά και άνετη καθημερινότητα που άφησα, έφυγα από πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους. Η πετριά και η “άγνοια κινδύνου” που είχα δεν ήταν αρκετές για να υπερνικήσω τον φόβο, μέχρι που 2 υπέροχες γυναίκες σε ανύποπτο χρόνο μου είπαν τα εξής:

“Μην ανησυχείς. Εσένα, και στην έρημο να σε αφήσουν, θα βρεις την άκρη.”. Η αδελφή μου, Ωραιοζήλη.

“Έλα. Όλα θα πάνε καλά.”. Η φίλη μου, Κωνσταντίνα, που σας έλεγα παραπάνω.

Αν είστε ή αν έχετε αγαπημένους που είναι σε αυτή την φάση, δεν χρειάζονται πολλές φορές πολλά λόγια. Απλά αυτά που θα τους κάνουν να αισθανθούν σπίτι τους. Αν τα νιώθετε, όσο γλυκανάλατα και να ακούγονται πείτε τα. Ποτέ δεν ξέρετε, πώς μπορούν να βοηθήσουν.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους.

Πετρούλα

 

*Οι αλήθειες αυτές είναι μόνο δικές μου.

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: